‫حالم به هم می‌خوره خواهر. ‫اینجا نفسم بالا نمیاد.
‫چت شده؟ ‫شریل، آروم باش.
‫نه‌خیر!
‫نه‌خیر، جوری به آدم نگاه می‌کنن ‫انگار به هیچ دردی نمی‌خوره!
‫آدم رو مجبور می‌کنن ‫یه گوشه وایسته و منتظر بمونه،
‫انگار دارن با محروم جماعت برخورد می‌کنن.
‫انگار دارن با کثافت ‫کف کفششون برخورد می‌کنن!
‫کی مجبورت می‌کنه منتظر بمونی؟ ‫حرفت اصلا منطقی نیست.
‫- [خیانت مدارس به کودکان سیاه‌پوست] ‫- باز هم بدخلق شدی؟
‫سازمان خدمات شهری رو می‌گم!
‫امروز رفته بودم اونجا ‫که ازشون بخوام واسه اجاره‌ام کمکم کنن.
‫تو که کار داری!
‫خودت و مایکل نباید این‌قدر ‫با کارت اعتباریتون زیادی خرج کنین.
‫من سه سال متوالی ‫جایزه «فروشنده برتر سال» رو برده بودم!
‫[برترین دستیار سازمان ‫در سال ۲۰۰۳: شریل بلیک]
‫الان نباید چنین وضعی داشته باشم!
‫کارل! برو ببین خواهرت چطوره.
‫می‌خوام بیشتر داشته باشم.
‫مگه بیشتر خواستن اشتباهه؟
‫همه‌مون می‌خوایم بیشتر داشته باشیم شریل.
‫ولی امکاناتمون از همین قراره.
‫آدم باید از همین امکانات ‫حداکثر بهره رو ببره.
‫خب، امروز چه ساعتی میای؟
‫آره. آره، درست می‌گی.
‫«حداکثر بهره رو ببره.»
‫امروز حالم خوش نیست.
‫کمی بدخلق شدم.
‫ساعت پنج می‌بینمت، خب؟
مسترمووي - دانلود فيلم و سريال بدون سانسور بهمراه زيرنويس چسبيده فارسي و دوبله لينک ورود به سايت kut.st/mrmovie1
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و محمدعلی sm»
‫[مایکل]
‫سلام، فعلا نمی‌تونم جواب تماستون رو بدم،
‫پس لطفا بعد از صدای بوق، پیغام بذارین.
‫- سلام، فعلا نمی‌تونم جواب تماستون رو بدم، ‫- [یه سر رفتم آرایشگاه]
‫پس لطفا بعد از صدای بوق، پیغام بذارین.
‫سلام شریل، کجایی؟
‫جواب تلفن رو بده دیگه.
‫«آوارگان»
‫[چندین سال بعد]
‫[نیو]
‫امروز صبح حرف نداره، مگه نه؟
‫وای.
‫- امروز صبح حرف نداره. ‫- امروز صبح حرف نداره، مگه نه؟
‫امروز صبح حرف نداره، مگه نه؟
‫واقعا حرف نداره.
‫تو هم عین همیشه خیلی خوشگل شدی.
‫دل آدم رو می‌بری.
‫جمعه پیش‌رو تو جشن خیریه‌ام شرکت می‌کنی؟ ‫همه رو راه می‌دیم.
‫وای! چه هیجان‌انگیز!
‫واسه معلولان گامبیا پول جمع می‌کنیم.
‫- ظاهرا خیلی خوب می‌شه. ‫- از طرفت پونصدتا بنویسم؟
‫- پونصد پوند؟ ‫- اره، مگه این که...
‫وای... نه، معلومه.
‫اصلا پونصد و پنجاه بنویس. ‫خوشحال می‌شم کمک کنم.
‫خیلی لطف داری.
‫خب، نمی‌شه باز هم اضافه کنیم؟ ‫بهتره سالن پر بشه.
‫کار من بیمه است عزیزم، ‫تو کار میزبانی که نیستم.
‫مسئله مهمیه ایان.
‫این‌جور مسائل تأثیر به سزایی ‫تو جامعه می‌ذارن.
‫خیلی وقته دارم در این راستا تلاش می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، ردیفش می‌کنم.
‫راستی، شاه‌میگوی نروژی یادت نره.
‫[بستنی‌فروشی بتی]
‫سلام نیو!
‫- کارش چطوره؟ ‫- وای، حرف نداره.
‫عین زنبورهای کارگر زحمت می‌کشه.
‫واقعا همین‌طوره. ‫موی سرت چی شده عزیزم؟
‫مدل جدیده.
‫که این‌طور.
‫مد همیشه عوض می‌شه، مگه نه؟
‫واقعا همین‌طوره.
‫واسه جشنت چیزی نمی‌خوای؟
‫مری کلی برام تعریف کرده. ‫گروه سرود زبان اشاره دارین؟
‫آها، آره. «رویای پیرمرد» ‫اثر الگار رو اجرا می‌کنن.
‫روایت سفر روح مردی پس از مرگشه.
‫ظاهرا خیلی قشنگ می‌شه.
‫بعدا شامپوی گرون می‌خرم ‫و می‌برمت حموم.
‫کمی به همدیگه برسیم.
‫وقتی تازه اومده بودی اینجا،
‫حتی با جشنواره‌های روستایی ‫هم آشنایی نداشتی.
‫ببین حالا به کجا رسیدی. ‫خودت داری جشن برگزار می‌کنی!
‫- خب، حتما از تو الهام گرفتم. ‫- ترجیح می‌دم این‌طور فرض کنم.
‫همه‌مون خیلی بهت افتخار می‌کنیم.
‫تو مثال بارز شکیبایی‌ای نیو.
‫درک می‌کنم که دلت می‌خواد ‫به بقیه کمک کنی.
‫صرفا نمی‌خوام کمک کنم.
‫می‌خوام دوره‌ای که اینجا بودم ‫به ثمر برسه.
‫می‌شه گفت نوعی فارغ‌التحصیلیه.
‫ضمنا، فرصت می‌کنی ‫آشپزخونه جدیدت رو به رخ بکشی.
‫خب، معلومه که این کار رو هم می‌کنم.
‫ولی نیو، جدی می‌گم، اصلا لازم نیست ‫چیزی رو ثابت کنی.
‫- تو عملا از خودمونی. ‫- «عملا»؟
‫خودت متوجه منظورم هستی دیگه.
‫ضمنا، واقعا خیلی خوشگلی. ‫اصلا پیر نشدی.
‫راستش، خیلی از این مسئله عصبانی می‌شم.
‫- من حساب می‌کنم. ‫- خیلی عذر می‌خوام.
‫خیلی ممنون. ‫عذر می‌خوام. باید برم مستراح.
‫خدماتش رو حساب نکنین. ممنون.
‫کمکی لازم نداری عزیز دلم؟
‫کمک نمی‌خوام.
‫باورتون نمی‌شه امروز تو ماشین...
‫چه اتفاقی برام افتاد.
‫- کسی پوسترم رو ندیده؟ ‫- کدوم پوستر رو می‌گی؟ ایان.
‫همون پوستر لیل وین تو باشگاه رو می‌گم.
‫- مامانت داره خاطره می‌گه. ‫- یعنی یهو ناپدید شده؟
‫خلاصه، آره، تازه با آماندا ‫چای خورده بودم و...
‫- گوشی سر میز ممنوعه مری. ‫- ببخشید.
‫خلاصه، داشتم می‌رفتم ‫و فرد مشکوکی رو دیدم که اهل اینجا نبود،
‫بعدش...
‫باورتون نمی‌شه...
‫صاف زدم پشت ماشین سونیا. ‫چیزی نمونده بود سپرش رو کلا از جا دربیارم.
‫- بفرستش پیشم. ‫- ردیفش می‌کنی؟
‫- معلومه. ‫- ممنون عزیزم.
‫- چه ناز. ‫- چه چندش.
‫به تازگی دختری رو استخدام کردیم ‫که اهل اینجا نیست.
‫عه، واقعا؟ کیه؟
‫دختر جوان سیاه‌پوست شیرینیه.
‫هوم. سیاه‌پوسته؟
‫- خب، ما هم سیاه‌پوستیم. ‫- آره.
‫اسمش چی بود؟ همین دختره رو می‌گم؟
‫اسمش ابیگیله. واقعا خیلی دلرباست.
‫هوم.
‫مهارت‌های سریت رو ‫رو می‌کنی.
‫قبلا که بهت گفته بودم. ‫وقتی پونزده ساله بودم، شغل دومم بود.
‫تو کاتفورد؟
‫- تو فولام. ‫- واقعا؟
‫معلومه که باید بگی «واقعا؟»
‫به نظرت حال سباستین خوبه؟
‫واسه چی نباید باشه؟
‫به حد کافی آزادش می‌ذاریم که... ‫چه بدونم...
‫- که چی؟ ‫- که افکارش رو بیان کنه.
‫کل نیازهای سباستین رو فراهم کردیم.
‫حالا که حرفش شد، همین امروز...
‫واسه تولدش «ایکس‌باکس» ‫جدیده رو پیش‌خرید کردم.
‫مگه مال خودش چشه؟
‫وای نیو.
‫لزومی نداره بپوشونیش.
‫خودم می‌دونم لزومی نداره.
‫عاشق مدل موی قبلیت بودم.
‫خب، مرسی که احساساتت رو بیان می‌کنی.
‫بی‌خیال، خودت متوجه منظورم شدی دیگه.
‫صرفا به خودم می‌رسم، همین و بس.
‫بیا بریم بخوابیم، خب؟
‫من زود میام.
‫سباس، تو رو آینه‌هامون نقاشی کردی؟
‫چی؟ نه، معلومه که نه.
‫[مدرسه غیرانتفاعی]
‫مواظب خودتون باشین!
‫صبح به خیر خانم ویلیامز.
‫مدرسه کسل کومب باز هم...
‫از باقی مدارس غیرانتفاعی سراسر کشور ‫بهتر عمل کرده.
‫ضمنا، الان پنجمین سال متوالیه...
‫که معاون مدرسه‌مون ‫و مدیر گروه درس الهیات، خانم ویلیامز،
‫بیش از همه‌مون دانش‌آموز سال دوازدهم ‫با نمرات بیست داشته.
‫البته ایشون هنوز معرفی‌نامه‌شون رو ‫تحویل ندادن.
‫خب، حاضر بودم باز هم مدال بگیرم، ‫ولی دیوارم فعلا پر شده.
‫دیگه برین سر کلاس.
‫تو راهرو آشغال نریزین.
‫زود باشین!
‫برین دیگه دخترها! ‫جلسه عکاسی که نیست.
‫زود باشین برین سر کلاس.
‫بجنبین!
‫سباس. سباستین!
‫- چیه؟ ‫- «چیه؟»
‫- مگه نباید سر کلاس باشی؟ ‫- چرا، دارم می‌رم.
‫خب، پس به جای صحبت ‫با غریبه‌ها، برو سر کلاس.
‫«غریبه‌ها»؟
‫گوشیت همراهته؟
‫شاید باشه.
‫خاموشش نکن. ‫ممکنه لازم بشه باهات تماس بگیرم.
‫ممنون.
‫خب، حالا با آوا اجرا کنین.
‫احسنت. خیلی خوبه.
‫کی اون رو بهت داده؟
‫- کجاست؟ ‫- کی رو می‌گی؟
‫«کی رو می‌گم؟» می‌خوای من رو ‫این شکلی به بازی بگیری؟
‫خودم خریدمش.
‫من رو احمق فرض نکن! ‫می‌تونم تعلیقت کنم مرد جوان.
‫یادت نره، من هم مادرتم، هم مدیر مدرسه‌اتم.
‫- معاون مدرسه‌ای. ‫- زود باش برو تو.
‫بعدا ادامه می‌دیم.
‫- برادرت کجاست؟ ‫- امروز سه‌شنبه است.
‫- خب؟ ‫- بسکتبال داره دیگه.
‫بسکتبال داره، آره. معلومه. بسکتبال داره.
‫مامان! مواظب باش!
‫- رسیدیم. ‫- کجا رسیدیم؟
‫- به خونه امیلی رسیدیم. ‫- آها.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، آره، خوبم. خوبم.
‫- می‌بینمت. ‫- جسی برمی‌گردوننت؟
‫آره مامان. ‫آره. خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
‫خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
‫سلام! حالت چطوره؟
‫سلام عزیز دلم. ‫شرمنده که دیر کردیم.
‫اشکالی نداره.
‫سر بری خیلی شلوغه...
‫اینجا خیلی قشنگه.
‫وای، چه چاشنی‌هایی داره. ‫واقعا خیلی خوشمزه است.
‫نمی‌دونم چطوری درست می‌کنی نیو.
‫بری همیشه از مرغ آب‌پز من شاکیه.
‫- واقعا؟ ‫- باید بهم یاد بدی.
‫باید یکی از ترکیب‌های سریت رو بهم یاد بدی.
‫- می‌تونیم یه شب خوش باشیم. ‫- آره.
‫بریم؟
‫آدم آزاداندیشیه.
‫از مسائلی می‌گه...
‫که رسانه‌های جریان اصلی ‫می‌ترسن بهشون اشاره کنن.
‫داره رو اعصابشون راه می‌ره.
‫تو پادکستش «گریز سفیدپوستان» ‫خطابش کرده بود.
‫- حالا یعنی چی؟ ‫- می‌شه بحث رو عوض کنیم؟
‫در توصیف فرار سفیدپوستان از مناطق شهری ‫به حومه شهر به کار می‌ره.
‫- واسه چی فرار می‌کنن؟ ‫- چون بی‌فرهنگن.
‫به فرهنگ ربطی نداره.
‫- پشت پنجره چیه؟ ‫- عشقم؟
‫- پشت پنجره است! ‫- چیزی نمی‌بینم.
‫چیزی داره میاد. یکی اونجاست. ‫شما نمی‌بینین؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- یکی داره میاد!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام! وای، نگاهش کن! ‫موهات خیلی قشنگ شدن.
‫وای، خیلی... خیلی...
‫قومیه.
‫- بری، انصافا؟ ‫- چیه؟
‫بهت میاد.
‫موافق نیستی نیو؟
‫آره. آره.
‫کی موهات رو این شکلی ‫درست کرده؟
‫- امیلی درست کرد. ‫- برادرت کجاست؟
‫بسکتباله.
‫به نظرم وقتشه که رفع زحمت کنیم. ‫خیلی خوش گذشت.
‫آره. نمی‌خوایم بیش از حد مزاحمتون بشیم.
‫آماده شو که بخوابی عزیز دلم.
‫- شب به خیر عزیز دلم. ‫- شب به خیر.
‫خوش اومدین.
‫بسکتبال کی تموم می‌شه؟
‫رفته بود بسکتبال. ‫ظاهرا بازیشون حرف نداشت.
‫اِم، بقیه بعد از بازی رفتن غذا بخورن ‫و پیروزیشون رو جشن بگیرن،
‫ولی سباستین باهاشون نرفت.
‫خب، چند ساعت پیش نرفت؟
‫سه ساعت پیش.
‫دیدی؟
‫عده‌ای می‌خوان بلایی سرمون بیارن. ‫می‌خوان خشونتشون رو اعمال کنن.
‫کی می‌خواد خشونتش رو اعمال کنه؟
‫امشب چت شده؟ جدی می‌گم.
‫ببین نیو، آروم باش.
‫خودت که با این شرایط آشنایی داری.
‫پسر جوانی بعد از بازی‌ای موفقیت‌آمیز ‫با دختری آشنا می‌شه و صداش رو درنمیاره.
‫مگه نه ایان؟ نمی‌خواد کسی مزاحمش بشه.
‫آره. آره، ممکنه همین‌طور باشه.
‫ببینین چی می‌گم. من الان می‌رم بیرون ‫و یه بار دیگه دور شهر می‌چرخم.
‫- مطمئنم پیداش می‌شه. ‫- مرسی کن.
‫... در نتیجه، خوشحالم ‫که این خانه کشاورزی نوسازی‌شده...
‫که ده دقیقه با روستای ‫سانتا ماریا ده نیوا فاصله داره، هنوز هم...
‫حالا من رو چالش کشیدین که...
‫ده دقیقه از مکان قبلیمون ‫تو دره راه رفتیم...
‫و به خانه‌ای جدا از روستا رسیدیم.
‫کدوم گوری بودی؟!
‫- بیرون بودم دیگه. ‫- بیرون؟!
‫بیرون؟ نه زنگ زدی. ‫نه پیغامی گذاشتی.
‫بدجوری نگرانت شده بودیم!
‫خب، الان که برگشتم، ‫پس آروم باشین!
‫«آروم باشیم»؟!
‫آخ! مامان، چه غلطی می‌کنی؟!
‫آخ! آخ!
‫نیو! نیو!
‫زود باش برو طبقه بالا!
‫این دیگه چه کاریه؟!
‫♪ تولدت مبارکـ... ♪
‫آره، هشدار بدین.
‫در بهترین حالت، اخراجش کنین.
‫در واقع، اصلا اخراجش کنین.
‫خودت شاهد بودی ‫که به سباستین سیگار بده؟
‫آره.
‫خب، دیگه از کجا می‌خواد گرفته باشه؟
‫اِم، اِم، منظورم اینه که...
‫بهتره از طرق رسمی اقدام کنیم.
‫در غیر اون صورت، ‫ممکنه طوری جلوه کنه که ما...
‫چی؟ بگو دیگه!
‫تبعیض قائل می‌شیم.
‫که این‌طور.
‫خب، هشدار رسمی فعلا کفایت می‌کنه.
‫♪ به خاطر نفس‌های بریده‌مان نیست... ♪
‫♪ به خاطر قلب سردمان نیست... ♪
‫♪ به خاطر رطوبت ابرویم نیست... ♪
‫خیلی‌خب، خودتون روندش رو بلدین. ‫وحشت نکنین. مری، جلوی صف وایستا.
‫احسنت، بجنبین!
‫بجنبین بچه‌ها. وسایلتون رو بردارین.
‫احسنت.
‫قشنگ و منظم برین. بیاین دیگه، بجنبین. ‫بجنبین، بجنبین. برین.
‫با صف تک‌نفره پیش برین.
‫بچه‌ها، شما یه راست ‫به محوطه خارجی برین،
‫من سریع مستراح رو بررسی می‌کنم.
‫مری، برو.
‫کسی اینجاست؟
‫سعی کردی اخراجم کنن.
‫نه.
‫- می‌خوای برم؟ ‫- خواهش می‌کنم، اشتباه برداشت کردی.
‫تو پاکم کردی.
‫من و دیون رو پاک کردی.
‫پاکمون کردی! خیال می‌کردیم مُردی!
‫من نیستم! اشتباه گرفتی!
‫خیلی از دیدنتون خوشحال شدم. ‫ممنون که تشریف آوردین.
‫سلام سونیا، سلام جسی!
‫- وای، ممنون. ‫- خیلی ممنون.
‫- خیلی سپاس‌گزارم... ‫- خیلی قشنگه.
‫معلومه. ‫مایه افتخارمه. سلام عزیز دلم.
‫- عذر می‌خوام. آماده‌ای که سخنرانی کنی؟ ‫- آره، دو دقیقه دیگه می‌کنم. تو خوبی عزیزم؟
‫آره. موفق باشی.
‫- سلام بچه‌ها. ‫- سلام نیو!
‫- همه‌تون خیلی خوشگل شدین! ‫- همه‌چی بی‌نظیره.
‫- ممنون. کیک‌هاتون خیلی خوشمزه جلوه می‌کنن. ‫- ممنون.
‫مرسی که تشریف آوردین.
‫میکروفون رو امتحان می‌کنم. ‫یک، دو، یک، دو.
‫به خونه‌مون خوش اومدین.
‫بسیار از همه‌تون بابت مبالغ اهدایی ‫سخاوتمندانه‌تون ممنونم،
‫امروز وقت خودمون رو وقف ‫افرادی کم‌شانس‌تر از خودمون می‌کنیم...
‫که تو نواحی لم‌یزرع بزرگ شدن...
‫و دسترسی به نیازهای اساسی زندگیشون ‫به تقلایی عظیم بدل شده.
‫عفونت عادی چشم یا گوش تو اون نواحی...
‫ممکنه به نابینایی یا ناشنوایی ختم بشه.
‫اما مصرف یه دوره آنتی‌بیوتیک...
‫به احتمال زیاد موجب می‌شه ‫همون بچه تا آخر عمرش سپیده‌دم رو ببینه...
‫و صدای آواز پرندگان رو...
‫سر صبح بشنوه.
‫در مدح این افراد کم‌شانس،
‫گروه سرود خودمون، «رویای پیرمرد» رو ‫به زبان اشاره اجرا می‌کنن.
‫روایت سفر روح مردی پس از مرگشه.
‫بترکونین بچه‌ها.
‫خسو، ماریا، رو به موتم.
‫♪ خسو، ماریا، رو به موتم... ♪
‫♪ و دارین من رو فرا می‌خونین. ♪
‫♪ الان دیگه فهمیدم. ♪
‫♪ خسو، ماریا، رو به موتم... ♪
‫♪ و دارین من رو فرا می‌خونین. ♪
‫♪ الان دیگه فهمیدم. ♪
‫♪ به خاطر نفس‌های بریده‌ام نیست... ♪
‫♪ به خاطر قلب سردم نیست... ♪
‫♪ به خاطر رطوبت ابرویم نیست... ♪
‫♪ خسو، رحم کن! ♪
‫کی؟! کی دعوتت کرده؟!
‫چه بازی کثیف و پستی راه انداختی؟
‫یهویی سر و کله‌ات پیدا می‌شه ‫و محیط رو مسموم می‌کنی.
‫- خواهش می‌کنم بس کن. ‫- این دیگه چه کاریـ...
‫نه‌خیر! نه‌خیر، دیگه تو بازی ‫کثیف و پستت شریک نمی‌شیم.
‫- معلومه چه نیتی داری. ‫- مامان.
‫دیگه طاقت نمیـ...
‫مادر!
‫اِم...
‫[پنج روز پیش]
‫[کارل و دیون]
‫- سفر به خیر. ‫- مرسی.
‫سلام.
‫سلام. اِم... امرتون؟
‫یه اتاق لطف کنین.
‫من هم هنوز اولین عروسک خرسیم رو دارم.
‫لطفا اگه می‌شه اتاقش ‫دوتا تخت یه‌نفره داشته باشه.
‫به نظرتون چند وقت می‌مونین؟
‫یه هفته می‌مونیم.
‫باید اتوش کنی. این‌جوری قشنگ می‌شه.
‫من اگه جات بودم، ‫خیلی امیدوار نمی‌شدم.
‫از نظر خانم جان کیو پابلیک، ‫کار خونه دیگه...
‫چی تماشا می‌کنی؟
‫- هیچی. ‫- به لطف دستگاه‌های صرفه‌جویی در کاره.
‫یکیشون هم شوهرشه.
‫شاید بهتر بود چیزی می‌آوردیم.
‫آوردیم.
‫خودمون رو آوردیم.
‫عزیز دلم!
‫بی‌صبرانه منتظرم فردا بشه.
‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫- ای وای! هانسل، اونجا رو! ‫- وای! چیه؟
‫وای! خیلی قشنگه!
‫بیا بریم جلوتر.
‫وای، انگار آب‌نباته!
‫- من یه‌کم می‌خورم. ‫- من هم می‌خورم!
‫- ها؟ ‫- خب، سلام کوچولوهای عزیزم.
‫به خونه‌ام خوش اومدین.
‫پس خودشونن.
‫آها.
‫خانواده‌مونن.
‫صرفا کمک نمی‌کنم.
‫می‌خوام دوره‌ای که اینجا بودم ‫به ثمر برسه.
‫می‌شه گفت نوعی فارغ‌التحصیلیه.
‫فرصت می‌کنی آشپزخونه جدیدت رو ‫هم به رخ بکشی؟
‫خب، معلومه که این کار رو هم می‌کنم.
‫ببینیم. چه تجربیاتی داری؟
‫چند وقتی بود که لندن نیومده بودم.
‫قبیله‌ام رو پیدا کردی.
‫قبیله.
‫چه بامزه.
‫باد دیدنت یاد خودش می‌افتم.
‫همسرم رو می‌گم.
‫دماغمون عین همه.
‫تاریخچه مدرسه‌مون خیلی غنیه.
‫ملکه ویکتوریا تأسیسش کرده.
‫چه عالی.
‫خارج که بودم، ‫تو چند ساختمون تاریخی کار کردم.
‫زیاد سفر می‌کنی؟
‫زیاد جابه‌جا شدم.
‫دانمارک بودم، بروکسل بودم.
‫لیورپول بودم.
‫واقعا؟
‫دنبال می‌کنی؟
‫دوران کارم تو استادیوم‌های کاپ ‫از بهترین روزهای عمرم بود،
‫بیست هزار نفر توپ رو ‫به تور دروازه می‌کشوندن.
‫آدم خوبی هستی.
‫ببین. تنها رنگی که اهمیت داره...
‫رنگ لباس تیم‌هاست.
‫احسنت.
‫[بستنی‌فروشی بتی]
‫اِم... سلام؟
‫دختر ایانی، درسته؟
‫آره. از کجا...
‫عکست رو تو مغازه‌اش دیده بودم.
‫- دارم کار می‌کنم که مستقل بشم. ‫- خیلی‌خب.
‫بیمه خیلی پر زرق و برقه.
‫- بابام که خیلی موافقه. ‫- چه موی قشنگی داری.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا.
‫گاهی موی خودم رو ‫این شکلی درست می‌کنم.
‫پسرها به وجد میان.
‫ایول. اِم... ‫هنوز دارم روش کار می‌کنم، ولی آره.
‫اِم... موی خودت هم قشنگه.
‫روغن نارگیل می‌زنم.
‫بهتره یه موقعی همدیگه رو ببینیم.
‫- بگیم چیکار می‌کنیم. ‫- چرا که نه؟
‫ایول.
‫تو «فیس‌بوک» بهت پیام می‌دم. ‫نام مستعار داری؟
‫اِم، نام مستعار که نیست. ‫همون مریه.
‫مری ویلیامزه، تهش یه هشتگ داره.
‫پس می‌شه گفت شاید داشته باشم.
‫من ابیگیل هستم.
‫ولی تو...
‫می‌تونی ابی صدام کنی.
‫هیچی نگو.
‫جریمه پارک بود، درسته. احسنت.
‫آدرس مالک ماشینه چیه؟
‫ماشین خودم و همسرمه ‫و اخیرا از هم جدا شدین، متوجهین دیگه؟
‫[مری ویلیامز]
‫ممنون.
‫همون آدرس همیشگیه.
‫خودم جریمه‌اش رو پاره می‌کنم. عالیه.
‫آدرسشون رو گیر آوردم.
‫- درخواستم رو قبول نکرده. ‫- صبور باش دیگه.
‫اگه قبول نکنه، نمی‌تونم عکس‌هاش رو ببینم!
‫دوست شدیم!
‫یادت نره واسه چی اومدیم اینجا. فهمیدی؟
‫- ای بدجنس. ‫- چی؟
‫ای بدجنس!
‫خلاصه آره، تازه با آماندا ‫چای خورده بودم و...
‫[ابیگیل جانسون: فردا ببینمت؟]
‫گوشی سر میز ممنوعه مری.
‫مامانت کجاست؟ ‫چند وقته خوابش رو می‌بینم.
‫بزن به چاک.
‫وای! وقتی آماده بودی که مرد بشی، ‫بهم خبر بده پسرک عجیب‌الخلقه.
‫- برین سر کار. ‫- درون‌زاده‌های کثافت.
‫خیلی‌ها ازت بدشون میاد، مگه نه؟
‫آره. بدشون میاد.
‫- وقتی آدم فرق داشته باشه، همین می‌شه. ‫- سباس.
‫سباستین!
‫وقتی مامان آدم معاون مدرسه باشه، ‫شرایط خیلی افتضاح می‌شه.
‫- ماروین هستم. ‫- سباستین هستم.
‫بعدا می‌بینمت سباس.
‫باشه.
‫نباید بذاری ملت اون شکلی ‫باهات رفتار کنن.
‫اینجا خوبه.
‫- آتش داری؟ ‫- اِم... خیال نمی‌کردم...
‫شوخی کردم بابا.
‫خیلی‌خب، ایول.
‫الان دیگه کل محصولات برچسب سفید شدن.
‫تصویری ندارن.
‫انگار این‌جوری ول می‌کنیم.
‫مگه نه؟
‫عمرا اگه ول کنیم.
‫وای، دودش رو بده تو پسر. ‫ببین، این شکلی بکش.
‫حالا نوبت خودته.
‫آها، حالا شد.
‫مرد جماعت این شکلی می‌کشه.
‫کی اون رو بهت داده؟!
‫- کجاست؟ ‫- کی رو می‌گی؟
‫کی رو می‌گم؟ می‌خوای این‌جوری ‫من رو به بازی بگیری؟
‫- خودم خریدمش. ‫- من رو احمق فرض نکن!
‫با «برادرلی کاور» تماس گرفتین، امرتون؟
‫خیلی‌خب.
‫که این‌طور.
‫کامل قطع شده؟
‫ایول، ایول، ایول!
‫- می‌بینمت. ‫- جسی برمی‌گردوننت؟
‫آره مامان. ‫آره. خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
‫خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
‫- سلام. ‫- حالت چطوره؟
‫خوبم. خودت چطوری؟
‫خوبم. خوبم. ‫مشتاق مهمونی‌ام.
‫وای پسر، خیلی خوب جور شد.
‫کارت حرف نداشت پسر. ‫کارت حرف نداشت.
‫مرسی پسر. راستی، به نظرم ‫سوت زدنت خیلی باحال بود.
‫گل می‌کشی؟
‫علف رو می‌گم.
‫اِم...
‫هر کسی از یه جایی شروع می‌کنه دیگه. ‫اصلا خجالت نداره.
‫بیا یه جایی رو پیدا کنیم.
‫به خدا...
‫امکاناتش در حد «آلیس در سرزمین عجایب»ـه.
‫ببینیم اینجا چه خبره.
‫هر کدوم رو خواستی بردار. ‫هر کدوم رو خواستی بپوش.
‫مهمونیه!
‫- یوهو! ‫- یوهو!
‫ببین چقدر کیک داریم. انگار...
‫مراسم چای برگزار کردیم.
‫سرم گیج می‌ره. وای!
‫پیراهن زرد.
‫«ورساچه» است.
‫- خیلی بهت میاد. ‫- باهاش می‌رم مراسم رقص.
‫مراسم رقص؟
‫- عین مراسم‌های رقص فیلم‌ها؟ ‫- آره. تا حالا نرفتی؟
‫اِم...
‫- ما اصلا... ‫- مامانم داره جشن خیریه برگزار می‌کنه.
‫تو هم باید حتما بیای.
‫خیلی وسواسی‌ان، ‫ولی کلی غذا و نوشیدنی مفتی هست.
‫خیلی باحاله!
‫نظرت چیه رفیق؟
‫تو سوگلیشونی.
‫شرط می‌بندم از اولش هم سوگلی بودی.
‫- مگه نه؟ ‫- نه بابا.
‫موقع خواب روت پتو می‌کشه.
‫موقع خوابت هم برات لالایی می‌خونه، مگه نه؟
‫وایستا ببینم، چی؟ ‫کی رو می‌گی؟
‫واسه همین هم اگه بدجنس‌ها ‫پیداشون بشه، اشکالی نداره.
‫خفه شو.
‫بی‌صبرانه مشتاقم...
‫که همه‌چی...
‫معلوم بشه.
‫- حالت خوبه ابی؟ ‫- آره.
‫فقط باید برم مستراح.
‫حالا چیشد اومدی کومب؟
‫گفتم یکم رنگ به اینجا اضافه کنم.
‫آره، ‫سیاه‌پوست دیگه‌ای این دور و بر نیست.
‫نه، ‫منظورم اینه که فکر می‌کنم...
‫- چیه؟ ‫- مامانم.
‫من تاحالا مامان بابام رو ندیدم.
‫چه شکلیه؟
‫کی؟
‫مامانت؟
‫فکر کنم سفید‌پوسته. ‫درمورد گذشتش چیزی نمیگه.
‫- یعنی چی؟ ‫- حرف زدن درمورد هرچیز سیاهی ممنوعه.
‫پشمام پسر. ‫این علفه عجب چیزیه.
‫از کجا گرفتیش؟
‫بنظرت اگه از اینجا پرت شی پایین ‫زنده می‌مونی؟
‫هان؟
‫به‌نظرت زنده می‌مونی؟
‫یالا.
‫- چی؟ ‫- یه نگاه بنداز.
‫خم شو و نگاه کن.
‫- واسه چی؟ ‫- فکر می‌کردم واسه این کار پایه‌ای!
‫بلند شو.
‫برو سمت لبه ‫و نگاه کن.
‫همین حالا.
‫دستوره.
‫خیلی‌خب.
‫ایول داداش.
‫کارت خوب بود.
‫امتحان رو قبول شدی.
‫حالا واسه مرحله بعدی آماده‌ای.
‫گوش کن. ‫اون توپ رو خراب کرد. باشه؟
‫سلام؟
‫سباس؟
‫دفعه آخرت باشه سر به سر داداشم می‌ذاری.
‫بدو سباس. ‫بدو دیگه!
‫پس واسه چی وایسادی؟
‫بدو دیگه!
‫خبری بوده؟
‫همه‌چی پیششه.
‫همش.
‫- کی؟ ‫- اینجا پارتی گرفته بودیم.
‫با مری، ‫بهترین رفقا.
‫آوردیش اینجا؟
‫چه مرگت شده؟
‫- نقشه‌مون این نبود. ‫- هیچی!
‫من هیچ مرگیم نیست، خب؟ ‫دیگه از وانمود کردن خسته شدم.
‫باید بریم.
‫همین حالا باید راه بیفتیم ‫و بریم.
‫کسی دنبال‌مون نیست.
‫دعوت‌مون کردن جشن خیریه.
‫خب؟
‫خب...
‫تاحالا هیچوقت مراسم رقص نرفتم.
‫مطمئنی می‌خوای همین کار رو بکنی؟
‫معلومه.
‫خیلی خوشحالم.
‫هی، هی، هی!
‫همش تقصیر توئه! ‫تقصیر تو!
‫دستت رو بکش! ‫همش تقصیر توئه!
‫نه! ‫واسه‌ چی؟!
‫نذاشتی یه روز خوش داشته باشم!
‫ولم کن!
‫فقط یه روز!
‫نه! ‫ولم کن!
‫[شریل]
‫راسته؟
‫آ...
‫آره.
‫اونطوری نیست که فکر می‌کنی.
‫پس چطوریه نیو؟
‫چون برای من اینطوریه ‫که دوتا بچه‌ی سیاه‌پوستت یهویی اومدن...
‫- می‌بینین؟ ‫- «می‌بینین»؟
‫«می‌بینین؟» ‫حالا شد تقصیر من؟ باید... باید توضیح بدی...
‫- چرا بهمون نگفتی؟ ‫- پیش باباشون بزرگ شدن. اون...
‫اون مرد خوبی نبود. ‫من...
‫باید فرار می‌کردم. ‫برای همین...
‫رفتی.
‫همینطوری...
‫ول‌شون کردی.
‫چه‌جور آدمی هستی؟
‫- من... ‫- وحشتناکه.
‫- خیلی وحشتناکه! ‫- بذار توضیح بده. مامان، بگو چطوری...
‫ایان، ‫یه‌جوری وانمود نکن که اگه خودت بودی،
‫حاضر می‌شدی دوتا بچه سیاه‌پوست ‫که مال خودت نیستن رو بزرگ کنی!
‫- هیچ‌وقت ازم نپرسیدی. ‫- خودت هم همینطور.
‫نه. ‫نه، منصفانه نیست.
‫شاید می‌تونستم؟
‫دقیقاً.
‫دقیقاً، ایان.
‫این دوتا دنیا رو نمیشه یکی کرد.
‫من هم...
‫کاری که مجبور بودم رو کردم.
‫کاری که همیشه پدرها می‌کنن.
‫دنبال چی‌ان؟
‫به شکل متعارف که با این وضعیت برخورد نکردن.
‫نشناختی‌شون؟
‫قضیه مال ۱۶، ۱۷ سال پیشه.
‫گندش بزنن.
‫- گندش بزنن! ‫- بس کن.
‫- دیگه کافیه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫یه کاری باید بکنم.
‫بعدش همه‌چی رو توضیح میدم.
‫سلام. ‫چیزی براتون بیارم بچه‌ها؟
‫- منتظر کسی هستیم. ‫- بله، حتماً.
‫نفر سوم که رسید خبرم کنین.
‫سلام. ‫سلام.
‫ببخشید...
‫چیزی سفارش دادین؟ ‫چیزی نمی‌خواین؟
‫بشین.
‫مرسی.
‫- مرسی که قبول کردین همدیگه رو ببینیم. ‫- سلام بچه‌ها!
‫سفارش‌های مخصوص اون آخرن. ‫چه نوشیدنی‌ای براتون بیارم؟
‫ودکا.
‫ود... ‫اوه.
‫- ما نوشیدنی الکی نمی‌فروشیم... ‫- سه‌تا چایی کافیه.
‫بچه‌ها؟ ‫چایی می‌خورین؟
‫فرقی نمی‌کنه.
‫عالیه. ‫یه قوری بیارین.
‫وای.
‫نگاشون کن.
‫- اصلاً نشناختم‌تون. ‫- لهجت چیشده؟
‫- از سیاه‌پوست بودن بدت میاد؟ ‫- نه.
‫برادرم میگه.
‫نه، نه، ‫زنی‌ام که به سیاه بودنم افتخار می‌کنم.
‫افتخار می‌کنم.
‫ببینین، ‫اول می‌خوام...
‫که لطفاً من رو ببخشین.
‫واقعاً بابت عصبانی شدم معذرت می‌خوام...
‫نمی‌دونم چرا اونطوری شدم.
‫کلی فشار رومه و...
‫تو...
‫می‌خوای معذرت‌خواهی کنی؟
‫دقیقاً.
‫دقیقاً، ‫دیون.
‫برای همین کار اومدم اینجا.
‫ماجرا اصلاً به این سادگی‌ها نبوده.
‫یه سری اتفاقاتی افتاد که...
‫که مجبورم کرد...
‫هیچوقت سراغ‌مون رو نگرفتی.
‫۱۸ سال پیش گفتی ‫که داری میری آرایشگاه.
‫- پدرتون مرد خیلی خطرناکی بود. ‫- تو هم همچین بی‌نقص نبودی.
‫نمی‌دونم که یادتون هست .اوضاع چه شکلی بود یا نه
‫- توی کلدهاربر. ‫- سوال انحرافیه؟
‫- نه، من... ‫- برای چی...
‫- چرا ما رو هم با خودت نبردی؟ ‫- گذاشتم‌تون پیش خاله.
‫ول‌مون کرد.
‫نمی‌خواست‌مون.
‫مراقب باشین بچه‌ها! ‫چایی خیلی داغه!
‫- اصلاً دلم نمی‌خواد کسی بسوزه. ‫- گورت رو گم کن!
‫حتماً.
‫جفت‌تون درست میگین.
‫کارم اصلاً قابل‌قبول نبود.
‫باید بهتون نامه می‌زدم. ‫باید سراغ‌تون رو می‌گرفتم.
‫کلی‌ کار هست ‫که باید می‌کردم.
‫هیچ تصوری ندارم که چه فکری درموردم می‌کنین. ‫خودم هنوز نتونستم هضمش کنم.
‫یعنی ما هم میایم پیشت؟
‫تو اون خونه‌ی بزرگ؟
‫این...
‫سوال خیلی مهمیه.
‫و این چندوقته همه‌ی فکرم این بوده که ‫چطوری می‌تونم اوضاع رو درست کنم.
‫و درحال‌حاضر اینطور بنظر می‌رسه که...
‫که مهمه بتونین دوباره رو پای خودتون وایسین.
‫کاش می‌تونستم بیشتر بدم.
‫شاید هم بتونم. ‫مدتی دیگه.
‫اما این چک واسه شماس.
‫بیست‌هزار پوند.
‫- چک؟ ‫- آره.
‫اگه برگردین لندن،
‫می‌تونه بهتون فرصت بده ‫تا بتونین دوباره رو پای خودتون وایسین.
‫تا...
‫بتونیم اوضاع رو حل و فصل کنیم؟
‫دقیقاً.
‫دقیقاً، ‫دیون.
‫تا زمانی که بتونیم راه‌حلی پیدا کنیم .تا اوضاع رو حل و فصل کنیم
‫وای. ‫نگاه‌شون کن.
‫چقدر بزرگ شدین.
‫تو دو تا چک مختلف نوشتم
‫تا مشکلی پیش نیاد.
‫ممنون مامان.
‫هیچ عذری برای رفتارم ندارم.
‫بعد از...
‫ زایمان دومم...
‫از لحاظ روحی آسیب دیده بودم.
‫اصلاً نمی‌خواستمش.
‫دیون.
‫مجبور بودم.
‫هیشکی نمی‌دونست اگه می‌موندم ‫چی میشد.
‫میشد که اینجا باشم؟
‫یا حتی شما اینجا باشین؟
‫برای همین فرار کردم.
‫در رفتم.
‫براش برنامه‌ریزی نکرده بودم...
‫فرصتی برام پیش اومد ‫و ازش استفاده کردم.
‫همه‌ی این‌ها...
‫به‌خاطر کنجکاوی بی‌پایانه.
‫آدم‌ها باید از هویت‌شون خبردار شن.
‫این که از کجا اومدن... ‫مثل اون برنامه‌های تلویزیونی.
‫چیزی رو اینجا تغییر نمیده.
‫فعلاً...
‫رفتن.
‫برگشتن لندن.
‫همینطوری رفتن؟
‫اوهوم.
‫تصمیم خودشون بود که برن.
‫- باز هم می‌بینیم‌شون؟ ‫- یعنی خودت هم نمی‌خوای؟
‫همه‌چی سر وقت خودش.
‫باید اوضاع‌مون راست و ریس شه.
‫درسته؟
‫قبل از این که دوباره برگردیم سر این قضیه.
‫فعلاً چیزی که اهمیت داره ‫اینه که مواضع دفاعی‌مون رو بازسازی کنیم.
‫و فراموش نکنیم ‫که عاشقانه همدیگه رو دوست داریم.
‫که این عشق‌مون واقعیه.
‫که من واقعی‌ام.
‫حق با مادرتونه.
‫ما یه خونواده‌ایم.
‫اتفاقاتی که قبلاً افتاده ‫این رو تغییر نمیده.
‫در آینده حرف‌های بیشتری باید زده باشه.
‫باور کنین.
‫اما فعلاً...
‫باید کنار همدیگه بمونیم.
‫مری.
‫پسرم؟
‫[دورهمی خانوادگی]
‫در کنار هم بهتر می‌توانند از قلمروی خود دفاع کنند.
‫خدای من...
‫این حلقه محشره!
‫یکی از زیباترین...
‫خدای من، ‫عجب حلقه‌ای!
‫سه‌چهارم قیراط...
‫سلام سباس.
‫- گفتم یه حمومی برم. ‫- حوله تمیز پیدا کردی؟
‫پیدا نکردم.
‫چی‌کار داری می‌کنی؟ ‫این موقع شب می‌خوای بری حموم؟
‫پایینن.
‫می‌دونی حوله‌های تمیز کجان؟
‫قفسه رو نگاه کردم ‫اما هیچکدوم تمیز نبودن.
‫خیلی‌خب.
‫نگفته بودین دارین میاین.
‫تولد ابیگیله.
‫گفتم اگه با هم تولدش رو بگیریم ‫خیلی خوش می‌گذره.
‫شاید غذای چینی سفارش بدیم.
‫عاشق غذای چینی‌ام!
‫سباس! ‫نظر تو چیه رفیق؟
‫- نمی‌خواستیم بیدارت کنیم. ‫- سلام، ام!
‫چه پیژامه‌ی قشنگی.
‫سلام ایان. ‫حدس بزن چیشده؟
‫تولدمه!
‫- خواهش می‌کنم، می‌دونم چه احساسی... ‫- حوله‌های تمیزتون کجاس؟
‫روز لباس‌شوییه، مامان؟ ‫ایان، روز لباس‌شوییه؟
‫- می‌دونم عصبانی‌ای... ‫- آجی!
‫منو رو بده.
‫اینطوری بهتره. ‫به حساب من.
‫ناسلامتی جشنه‌ها.
‫مامان.
‫مامان!
‫موهات قشنگ شده. ‫برگشتی دهه ۹۰؟
‫آروم باش.
‫وگرنه هرچی دیدی ‫از چشم خودت دیدی.
‫آروم باش.
‫همم!
‫من نودل سنگاپوری ‫و مرغ ترش و شیرین می‌خورم.
‫با دستور پخت پکنی.
‫مری، برو تلفن رو بیار ‫تا سفارش بدیم.
‫تو چی می‌خوری، ‫ابی؟
‫صاحب تولد.
‫دنده.
‫ایول.
‫عالیه.
‫- با چی؟ ‫- چو مین.
‫چو مین مرغ.
‫کی سفارش میده؟
‫- مری، تو سفارش میدی؟ ‫- وایسا.
‫من هیچ اطلاعی نداشتم ‫که توی گذشته چه اتفاقی برای نیو...
‫شریل رو میگی دیگه؟
‫نمی‌دونستی؟
‫اشتباه وحشتناکی بود.
‫سوءتفاهم شده. ‫منظورم اینه...
‫ما هم از دستش ناراحتیم.
‫ما هم جواب می‌خوایم، ‫مثل شما دونفر.
‫نوبت توئه سباس. ‫تو هم تو این میدون بودی. می‌دونم گرسنته.
‫- اگه بشینیم و حرف بزنیم... ‫- سباس!
‫چی می‌خوای داداش؟
‫ام...
‫چیپس میگو ‫و برنج با تخم‌مرغ سرخ‌شده.
‫خوبه. ‫خیلی خوبه.
‫عجب مهمونی‌ای بشه. ‫خوشم اومد.
‫وزنه می‌زنی ایان؟
‫اون پشت چشمم به باشگاه خورد.
‫باشگاه؟ ‫توی خونه.
‫باید یه عکس خونوادگی بگیریم.
‫بعد از این که سفارش رو دادیم، ‫می‌تونیم عکس خونوادگی بگیریم.
‫اما دیگه نوبت منه که وسط باشم.
‫اصلاً سرش باهام بحث نکن.
‫مامان، ‫تو چی می‌خوری؟
‫- یکم از همه‌ی غذاهای بقیه رو می‌خورم. ‫- مطمئنی؟ دارم سفارش میدم‌ها.
‫مری. ‫زنگ بزن.
‫میشه آب رو ببندم؟
‫بذار بیاد.
‫بذار همینطوری بیاد.
‫با عرض معذرت، ‫الان بسته‌ایم.
‫ساعت باز شدن رستوران از ۱۲ تا ۱۱، ‫در روزهای دوشنبه تا یک‌شنبه هست. لطفاً بعدا تماس بگیرید.
‫نگران نباشین.
‫غم‌تون نباشه.
‫زنگ می‌زنیم «اوبر ایتس».
‫تو کسل کومب هم اوبر ایتس هست، ایان؟
‫- فکر کنم. ‫- خوبه.
‫گوشی من رو بگیر، مری. ‫یه رستوران چینی پیدا کن.
‫ایان.
‫می‌دونم درد زیادی می‌کشی...
‫ببخشید.
‫- میشه تکرار کنی؟ ‫- می‌دونم که درد زیادی داری...
‫بفرما.
‫ممنون ابی.
‫خب، ‫یه خوبش رو پیدا کردم.
‫خواهر خودمی.
‫نمی‌خواین تولدم رو تبریگ بگین؟
‫بدویین دیگه. ‫ناسلامتی تولدشه.
‫همینطوری واینسین سرجاتون. ‫بخونین!
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫- ♪ تولدت مبارک، دیون عزیز ♪ ‫- ♪ تولدت مبارک، ابی عزیز ♪
‫- ♪ تولدت مبارک ♪ ‫- دیون ♪
‫- هیپ‌هیپ! ‫- هورا.
‫ایول.
‫بازی رومیزی می‌کنین دیگه؟
‫روزای تولد یا کریسمس.
‫ما از این جور بازی‌ها نکردیم.
‫- حتماً تو یه چندتا بازی رومیزی جامون خالی بوده. ‫- اوهوم.
‫تو روزای تولد و کریسمس.
‫چندتا تولد می‌شده؟ ‫پونزده‌تا؟
‫شونزده‌تا.
‫هفده.
‫کلمه‌بازی کنیم!
‫عاشق کلمه‌بازیم.
‫بازیش رو دارین؟
‫ایان؟
‫آره، ‫فکر کنم یه جایی باشه.
‫سباس. ‫تو با ابز برو بازی رو پیدا کن، ما هم میز رو می‌چینیم.
‫مامان؟
‫میشه این میز تخمی رو بچینی؟
‫چیزی نیست.
‫تو چک رو نوشتی یا اون؟
‫جانم؟
‫همون ۲۰ هزارتایی که خواست ‫ما رو باهاش بخره.
‫بهشون پول دادی؟
‫مامان، ‫چطور تونستی؟
‫نمی‌خواستم...
‫می‌تونستیم بیشتر بدیم. ‫فقط خواستم کمک کنم.
‫نیو، ‫تو چه مرگته؟
‫یه حساب بکنیم.
‫۲۰هزارتا واسه بیست سال.
با اون پول میشد چی‌کار کرد؟ میشه سالی هزارتا دیگه؟
‫باید بودجه بندیش کنی.
‫بذار ببینم.
‫کفش.
‫رفتن تو تیمارستان.
‫این که تا همین چندوقت پیش ‫جام رو خیس کنم.
‫پیداش کردیم!
‫بازی رو شروع کنیم!
‫تو چی رو با پولت برمی‌گردونی، ابز؟
‫خواهش می‌کنم.
‫بهت که گفته بودم.
‫به بدجنسا پول میدم.
.به‌خاطر همه‌کارهایی که کردن
‫همین کار رو بکن آجی! ‫دقیقاً همین کار رو بکن!
‫اما فعلاً،
‫می‌خوایم شریل رو برگردونیم.
‫مگه توافق‌مون همین نبود؟
‫مامان؟
‫گروهی.
‫گروهی بازی کنیم؟
‫هان؟
‫بازی موردعلاقه خانوادگی‌مون همین بود دیگه؟
‫بهترین راه معرفی کردن کارل و دیون ‫به خانواده همینه.
‫آره.
‫الان فهمیدم، ‫همینطوری باید باشه دیگه؟
‫حالا که همه‌ دور هم جمع شدیم.
‫ایان؟
‫می‌خوام ازت طلاق بگیرم.
‫دیگه تمومه.
‫بابا، ‫بس کن.
‫فقط یه دست.
‫گروهی خوبه!
‫من میرم تو تیم دیون!
‫من هم با کارل.
‫فقط مامان و بابا می‌مونن.
‫عالیه. ‫خیلی هم خوبه. عزیزم؟
‫مامان؟ بابا؟ ‫شما چیا دارین؟
‫خیلی‌خب.
‫بذار ببینم.
‫بذار ببینم ‫چه کلمه‌ای میشه ساخت؟
‫ایان؟
‫- آره. ‫- چه کلماتی داریم؟
‫«کرگدن.»
‫- چه‌ خنده‌دار. ‫- خیلی خنده‌داره عزیزم.
‫بعدی منم!
‫هرموقع خواستی عکس بگیریم بگو دیون.
‫خیلی خوشگله، ‫مگه نه مری؟
‫آره.
‫«تُن.»
‫- نوبت ماس؟ ‫- آره.
‫خب...
‫ام...
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- حوصلم سر رفت.
‫می‌خوام بازی کنم! ‫تولد منه! همه‌چی رو من انتخاب می‌کنم!
‫- یه بازی دیگه پیدا می‌کنیم. ‫- من و ایان یکم می‌خوایم یکم ورزش کنیم.
‫پانتومیم چطوره؟
‫آره! ‫پانتومیم خیلی حال میده.
‫آره ایان؟
‫بهش صدمه نزن.
‫تو رو خدا.
‫صدمه؟
‫چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫ما خونواده‌ایم. ‫مگه نه، ایان؟
‫- بریم. ‫- ایان!
‫چیزی نمیشه.
‫باهاش حرف می‌زنم.
‫این چندوقته چندکیلو می‌زنی؟
‫یکم می‌زنم.
‫یکم؟
‫حتماً بیشتر از یکمه.
‫بریم.
‫اینا همش حرفه.
‫مهم عمله.
‫مگه نه، ‫مامان؟
‫گرسنگی اول صبحه؟
‫چه بامزه. ‫آره، یه همچین چیزی.
‫شما رو می‌شناسم؟
‫شاید. ‫نمی‌دونم.
‫مطمئن نیستم قبلاً غذا اینجا آورده باشم. ‫خونه قشنگی دارین.
‫فکر می‌کردیم هیچ‌جا رو پیدا نمی‌کنیم. ‫چون دیروقته.
‫بذارین به‌خاطر کمکی که بهمون کردین ‫بهتون انعام بدم.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫همینجا وایسین. ‫تکون نخورین.
‫همم!
‫به بوش می‌خوره خیلی خوشمزه باشه!
‫سباس.
‫کیفم رو ندیدی؟
‫نمی‌دونم. ‫بالاس؟
‫آره، درسته. ‫ممنون.
‫نمی‌تونم. ‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم!
‫نمی‌تونم.
‫اینقدر بی‌عرضه نباش.
‫نمیشه به همین راحتی قسر در بری.
‫داری تاوان کارهات رو میدی.
‫شدیم مثل هم.
‫پیدا کردم.
‫تو کمد لباسی بود.
‫ببخشید.
‫ببخشید که اینطوری شد.
‫امیدوارم بتونین یه روزی من رو ببخشین.
‫بذارین انعام طرف رو بدم، ‫بعدش سر غذا حرف می‌زنیم.
‫همم.
‫خوبه.
‫مامان کجاس؟
‫[آوارگــان]
‫مترجمان: «کیارش نعمت گرگانی و محمدعلی sm»
مسترمووي - دانلود فيلم و سريال بدون سانسور بهمراه زيرنويس چسبيده فارسي و دوبله لينک ورود به سايت kut.st/mrmovie1