مسترمووي - دانلود فيلم و سريال بدون سانسور بهمراه زيرنويس چسبيده فارسي و دوبله لينک ورود به سايت kut.st/mrmovie1
‫مترجمان: «حامی مغیثی و تارخ علی‌خانی»
‫[باردو: حالتی برزخی بین مرگ و تولد دوباره]
‫- قصد نداره بیاد بیرون. ‫- چی؟
‫می‌خواد داخل بمونه.
‫چرا؟
‫می‌گه این دنیا زیادی آشغاله.
‫آلرژی خاصی داری؟
‫- نه، ولی... ‫- لطفاً تکون نخور.
‫- خیلی‌خب. ‫- اگه می‌شه پاهات رو باز کن.
‫فقط نفس بکش.
‫- آروم باش. ‫- آره.
‫تو می‌تونی کوچولو.
‫همینه، تموم شد.
‫- کارت خوب بود. ‫- آفرین.
‫تموم شد.
‫آفرین.
‫- چی شد؟ ‫- قصد داره داخل بمونه.
‫- کی؟ ‫- متئو. نمی‌خواد بیاد بیرون.
‫اونجا چندتا قیچی دیدم.
‫حالا چی؟
‫نمی‌دونم.
‫از کجا می‌خواد تغذیه کنه؟
‫گمونم لابد من رو می‌خوره.
‫با تو.
‫[باردو، وقایع‌نگاری دروغین مشتی حقیقت]
‫به خط نمایشگاه مترو خوش اومدید.
‫آخرین مقصد این قطار،
‫ایستگاه مرکز شهر سانتا مونیکا است.
‫ایستگاه بعدی پارک نمایشگاه ‫و دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است.
‫به نظرت عادیه؟
‫صداش رو می‌گم. عادیه؟
‫ممنون که مترو رو انتخاب کردید.
‫امنیت شما، اولویت اول ماست.
‫با دور نگه داشتن اشیاء قیمتی و پولتان ‫به ما کمک کنید به امنیتتون کمک کنیم.
‫هر نوع فعالیت مجرمانه‌ای رو ‫از طریق تماس با مأموران قانون مترو،
‫و خط ویژۀ امنیتی با شمارۀ ‫۸۸۸-۹۵۰-امنیت به ما اطلاع دهید.
‫اگه چیزی دیدید، به ما اطلاع بدید.
‫ایستگاه بعدی:
‫لا سیه‌نگا و ایستگاه جفرسون.
‫چیزی که به عقیدۀ بسیاری شایعه بود، ‫ظاهراً دیگر واقعیت دارد.
‫کارلوس سولر پس از دو هفته ‫تنش فزایندۀ میان دو کشور...
‫گندت بزنن.
‫...از ایالات متحدۀ مکزیک،
‫امروز از کاخ سفید دیدن کرد ‫تا با وزیر امور خارجۀ هالبروک دیدار کند.
‫جزئیات زیادی مطرح نشده است، ‫ولی منابع ما در کاخ سفید می‌گویند،
‫که دولت آمریکا ممکن است ‫برنامۀ آمازون را برای خرید...
‫ایالت باخا کالیفرنیای مکزیکی ‫تأیید کرده باشد.
‫بله، درست شنیدید.
‫آمازون، شرکت چندملیتی آمریکایی،
‫علاقه‌مند به خرید ایالت شمالی ‫باخا کالیفرنیای مکزیکی است،
‫و حمایت کامل مقامات ایالات را دارد.
‫این تمام چیزی بود که هالبروک و سولر ‫در کنفرانس مطبوعاتی امروز مطرح کردند:
‫خطوط مرزی ساختۀ دست بشر هستند.
‫و باید تابع نیازهای بشری باشند.
‫با جا به جا کردن مرزهای جنوبی، ‫یک منطقۀ جهان‌سومی،
‫حتی می‌تواند به منطقه‌ای ‫آرمانی جهان‌اولی تبدیل شد.
‫من و سولر رئیس جمهور مکزیک، ‫می‌خواهیم این معاملۀ تاریخی،
‫ادای احترامی به هر دو کشورمان باشد.
‫مردم باید این ادغام اقتصادی در...
‫بُعد امپریالیستی را جشن بگیرند.
‫مذاکره اولویت است، و نه تهاجم.
‫این فروش به نفع مردم مکزیک است...
‫منتظر شما بودن.
‫جناب سفیر جونز.
‫سلام آقای گاما.
‫منتقلت کرده‌ان داخل قصر؟
‫نه، امروز عصر قراره ‫مراسمی اینجا برگزار بشه،
‫و مقامات مکزیکی از من خواسته‌ان ‫توش سخنرانی کوچیکی انجام بدم.
‫ولی بعد از ظهر قراره تمرین کنن.
‫معذرت می‌خوام که تا اینجا کشوندمت.
‫نه، نه. مشکلی نیست، اصلاً.
‫یک‌لحظه فکر کردم رئیس‌جمهور هالبروک ‫تو رو به امپراتوری مکزیک منصوب کرده.
‫فعلاً که نکرده.
‫چه مراسمی قراره باشه؟
‫خب، از اونجا که خودت هم می‌دونی،
‫قراره ۱۷۵مین سالگرد خاتمۀ ‫جنگ آمریکا و مکزیک رو جشن بگیریم.
‫«جشن بگیریم»؟
‫درواقع... ادای احترام کنیم.
‫آره، چون منصف باشیم جنگ نبود. ‫تهاجم یک‌طرفه بود.
‫جوانانی از هر دو جناح، ‫سمت همدیگه اسلحه گرفتن.
‫جان خیلی‌ها گرفته شد.
‫آره، شما چند هزار کشته دادید.
‫ما نه‌تنها بیشتر کشته دادیم، ‫بلکه نصف کشورمون هم تصرف شد.
‫البته منصف باشیم شما شکست نخوردید.
‫درسته، چون خودسرانه زمین ما رو گرفتید.
‫- پولش رو دادیم. ‫- آره.
‫آره، پونزده میلیون پزو دادید.
‫بهتره از گذشته صحبت نکنیم. ‫چای میل دارید؟
‫نه، ممنون.
‫ماه‌هاست سعی داشتم با رئیس‌جمهور ‫هالبروک مصاحبه‌ای ترتیب بدم.
‫تا حدی پیش رفتم که به ‫رئیس ستادش قول دادم،
‫تا به صورت رایگان چمن‌های ‫کاخ سفید رو مزین کنم.
‫از دست تو!
‫گمونم من بتونم به خواسته‌ات برسونمت.
‫جدی؟
‫نظرت درمورد مصاحبه اختصاصی یک ساعته،
‫بین خودت و رئیس‌جمهور، ‫توی دفتر بیضی کاخ سفید چیه؟
‫- الآن جدی پرسیدی؟ ‫- آره.
‫هرچند باید این لطف رو جبران کنی.
‫اینش رو که می‌دونم، آره.
‫رئیس‌جمهور می‌دونه حرف‌های تو ‫توی آمریکای لاتین تأثیرگذاره.
‫ماه‌ها روی این قرارداد جدید ‫داشتیم کار می‌کردیم.
‫- منم واسه همین می‌خواستم باهاش حرف بزنم. ‫- گوش کن.
‫ضروریه که این دولت پل ارتباطی،
‫با جامعۀ لاتین و به‌خصوص مکزیک ایجاد کنه.
‫و اگه این جایزۀ آلیتیا رو برنده بشی،
‫توی کانون توجه دنیای ‫خبرنگاران جدی قرار می‌گیری.
‫مسلماً می‌دونی که قبول نمی‌کنم ‫متن سخنرانی‌ام رو عوض کنم.
‫- فکر می‌کردم هنوز ننوشتیش. ‫- چون ننوشته‌ام.
‫پس مجبور نیستی عوضش کنی.
‫و شاید با این مصاحبۀ اختصاصی، ‫بتونی موضوع جدیدی پیدا کنی.
‫استیون!
‫بگذریم، روش فکر کن.
‫عکس بگیریم؟
‫بفرمایید.
‫تا بیرون همراهی‌ات می‌کنم.
‫خب، حال خانواده چطوره؟
‫خوبن، همه خوبن. ممنون.
‫البته باید حسابی این اطراف رو نشونم بدی.
‫بچه که بودم زیاد می‌اومدم اینجا.
‫اینجا درس می‌خوندی؟
‫نه، ما رو می‌آوردن اینجا که ‫درمورد کودکان قهرمان یاد بگیریم.
‫می‌دونی چیه؟
‫آره بابا.
‫نه. راستش نمی‌دونم.
‫اواخر جنگ مکزیک و آمریکا،
‫گروهی از دانشجویان،
‫درست توی همین قصر توسط ‫سربازان آمریکایی احاطه شده بودن.
‫واقعیت اینه که همه‌شون ‫خیلی راحت سلاخی شدن.
‫ولی با گذر زمان، افسانه‌ای درمورد ‫اون واقعه شکل گرفت.
‫چه افسانه‌ای؟
‫برید، برید!
‫حرکت، حرکت!
‫برید، برید، برید، برید!
‫بچه بودن.
‫آره.
‫واسه همین بهشون می‌گیم کودکان قهرمان.
‫سرافراز هم‌وطنان!
‫قبل اینکه سرزمین ما به دست دشمن بیفته،
‫من پرچم وطن رو با خود بالا می‌برم!
‫باشد تا افسانه‌ای از مکزیک ظهور کند،
‫و یاد ما در سایه‌اش تا ابد زنده بماند!
‫زنده‌باد مکزیک کسکش‌ها!
‫گندش بزنن.
‫هنوز متن نطق‌ات رو ننوشتی؟
‫فقط مکزیکی‌ها می‌تونن شکست مفتضحانه رو ‫تبدیل به پیروزی اسطوره‌ای کنن.
‫جناب سیلوریو؟
‫- سردرد دارید؟ ‫- کمی.
‫همیشه روزهای اولی که برمی‌گردم مکزیک،
‫از ارتفاع و آلودگی اذیت می‌شم.
‫پدر منم که هرموقع ‫میاد پایتخت این‌شکلی می‌شه.
‫می‌گه مکزیک یک کشور نیست، ‫بلکه حس و حال ذهنیه.
‫قشنگ بود. حال بابات چطوره؟
‫خوبه، توی اوآخاکا گرفتار شده. ‫داره از آمفیزم ریوی می‌میره.
‫چه بد. از طرفم بهش سلام برسون.
‫حتماً. می‌خواید جلوی داروخونه بزنم کنار؟
‫نه. ممنونم آنتونیو.
‫راستی توی رادیو شنیده بودم قراره ‫توی برنامۀ تلویزیونی لوئیس والدیویا باشید.
‫آره. خودم دلم نمی‌خواست، ‫ولی لوسیا رو که می‌شناسی.
‫مجبورم کرد دعوتش رو قبول کنم.
‫ولی... مگه شما ندیدین توی ‫مستند آخرش چی گفت؟
‫لوئیس؟ نه، مگه چی گفت؟
‫چیز خوبی نگفت جناب.
‫گفت شما از مالینچه هم بدترید.
‫که شما به حرفۀ خبرنگاری توهین کردید، ‫و خدا می‌دونه دیگه چی گفته.
‫مستندنماست آنتونیو.
‫اگه آدم ندونه چطوری خوش بگذرونه، ‫لیاقت جدی گرفته شدن هم نداره.
‫واقعیتش من مستند شما رو ندیدم جناب.
‫ولی اون آقا رو توی تلویزیون دیدم، ‫و حسابی کفری‌ام کرد.
‫جلسۀ لوئیس کمی دیگه تموم می‌شه،
‫ولی بهم گفت توی اتاق گریم میاد دیدنت، باشه؟
‫تبریک می‌گم استاد.
‫خوش اومدید.
‫مرسی!
‫راستی، آخرین بار کی اینجا بودی؟
‫هوف...
‫گمونم بیشتر از سی سال می‌گذره.
‫سی سال؟ یعنی اندازۀ سن من.
‫خوش اومدید، از این طرف.
‫خوش اومدید.
‫می‌شه باز کنید؟
‫با برنامۀ بوکاگوانگا در خدمت شما هستیم.
‫خبر داغی داریم که باورتون هم نمی‌شه.
‫هیچ‌کس حتی به این مرد کمکی نکرد.
‫توی آخرین ایستگاه قطار، ‫ایشون آخرین مسافر اونجا بود.
‫امان از این سفیدهای آشغال.
‫یک خانم نظافت‌چی ایشون رو پیدا کرد.
‫که از هم‌وطنان خودمون هستند، ‫خانم رفوخیو دومینگز.
‫سلام رفوخیو.
‫- سلام. ‫- با ایشون ارتباط گرفتیم.
‫افتخار صحبت با ایشون رو داریم.
‫ممنون که دعوت ما رو قبول کردی. ‫ماجرا رو واسه‌مون تعریف کن.
‫طبق معمول رفته بودم واگن قطار رو تمیز کنم، ‫ولی دیدم که داخلش خالی نیست.
‫اولش با خودم گفتم حتماً آقا مسته، ‫چون از این اتفاقات پیش میاد.
‫ولی بعدش ماهی رو کف زمین دیدم.
‫همه‌شون مرده بودن...
‫زودباش! آره! زودباش! ‫توجید کنید!
‫اونجا نرید! من...
‫- هفت، هشت... ‫- نباید برید اونجا!
‫وایستا، وایستا، وایستا!
‫سیلوریو، معذرت می‌خوام. ببخشید!
‫سیلوریو، وایستا. وایستا.
‫وایستید! وایستید! وایستید! وایستید!
‫هماهنگ نیستید!
‫- تانیا، گفتم سمت راست! ‫- کون لقت بابا! تو کی باشی؟
‫تانیا، من همیشه با تو باید بحث کنم!
‫همه سر جاهاشون قرار بگیرن. ‫پریسیلا، سر جات باش.
‫پنج، شش، هفت، هشت.
‫از این طرف.
‫رسیدیم. دیگه تنهاتون می‌ذارم.
‫- لطف دارید. ‫- وظیفه‌ست.
‫یعنی دارم خواب می‌بینم؟
‫سلام مارتا.
‫سیلوریو گامای عزیزم.
‫خیال می‌کردم توی افغانستان پات رفته ‫روی میدون مین و منفجر شدی.
‫هنوز زنده‌ام. سالم و سرحالم.
‫- چند وقت گذشته؟ ‫- خیلی وقته.
‫انگار صد سال گذشته.
‫- شرمنده، خیلی... ‫- مشغله داشتی. می‌دونم.
‫ولی می‌تونستی بین مستندهات ‫بیای به من سری بزنی.
‫بیا بشین.
‫- می‌خوای این رو بپوشی؟ ‫- باید درش بیارم؟
‫آره.
‫لوئیس خیلی سعی کرد با نبودنت کنار بیاد.
‫واسم شیش بطری پروسکو فرستاد.
‫این‌جوری با زبان بی‌زبانی بهت تبریک می‌گه.
‫هیچ‌وقت با اینکه تنهاش گذاشتی کنار نیومد.
‫من که تنهاش نذاشتم.
‫یک سال خواستم ازش جدا بشم، ‫که به بیست سال کشیده شد.
‫از دست سانسورها فرار کردم، ‫حالا ببین به کجا رسیدیم.
‫هوم...
‫خیلی سعی کردم به عنوان خبر نگار مستقل ‫و بعد یک فیلم‌ساز،
‫اسم و رسمی برای خودم دست و پا کنم.
‫مادرم هنوز فکر می‌کنه ‫بدترین تصمیم عمرم بود.
‫لوئیس هم می‌تونست بره.
‫کسی که مجبورش نکرده بود.
‫خب، یک‌بار از بی‌لیاقتی رئیس‌جمهور مکزیک،
‫و مسئولانش انتقاد کرد،
‫بعد مدیر شبکه با کلی دبدبه و کبکبه اومد،
‫وسط برنامۀ زنده گیرش آورد،
‫حتی نزدیک بود وسط صحنه ‫از تخم‌هاش آویزونش کنه.
‫اینکه هنوز برنامه‌اش رو داره معجزه‌ست.
‫هیچ قهرمانی توی این کانال وجود نداره.
‫همه‌اش همون چرت و پرت‌های تکراریه.
‫با این ترس که همینم از دست بدیم.
‫تانیا؟
‫چیه؟
‫تانیا کریستل؟
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫شرمنده.
‫شما رو می‌شناسم؟
‫نه، ولی من می‌شناسم. ‫همیشه توی تلویزیون می‌دیدمت.
‫پیش خودت چی فکر کردی؟
‫دن سیلوریو گاما!
‫- داداشم لوئیس اومده. ‫- کجا بودی کسکش؟
‫سلام.
‫خوش اومدی.
‫بغل رو بده کسکش. اذیتش نکن مارتا.
‫کارم تموم شد ولش می‌کنم.
‫قیافه این با هیچ گریمی درست نمی‌شه.
‫پنج دقیقه صبر کن حالا.
‫- تکون نخور. ‫- چی کار می‌کنی؟
‫- عالیه. توئیترم الآنه که منفجر بشه. ‫- بسه!
‫انقدر آشغال نباش دیگه.
‫ببینش توروخدا.
‫هنوز ناراحته دستش رو ‫توی پوست گردو گذاشتم، نه؟
‫حسابی کفری‌ام!
‫من صاحب بهترین برنامۀ ‫گفتگو محور تلویزیونم باباجون.
‫فقط هم بلدی با تولیدکننده‌های ‫یوتیوبی مصاحبه کنی.
‫اونم خبر محسوب می‌شه دیگه، نه؟
‫حاضره.
‫بیا بغلم داداش.
‫- دلتنگت بودم. کارمون از همین‌جا شروع شد. ‫- یادمه.
‫- چند روز قراره بمونی؟ ها؟ ‫- زیاد نیستم.
‫نطق مراسمت رو آماده کردی؟
‫نه.
‫هوف، می‌دونستم.
‫راستی، عاشق مستند آخرت شدم. ‫همون وقایع‌نگاری دروغین مشتی حقیقت.
‫- عجب چیزی بود. ‫- خوشت اومد؟
‫خیلی.
‫ولی اونجا که با هرنان کورتس ‫سیگار کشیدی یه مقدار زیادی بود.
‫از کجا می‌دونستی کورتس و خوان اسکوتیا ‫چی توی سرشون بود؟
‫مگه آدم زنده واسه مصاحبه قطحی اومده بود؟
‫- از الآن داری روی بعدی کار می‌کنی؟ ‫- آره. البته وضعم که خوبه.
‫باید کلی تحقیق کنم، کلی سفر برم.
‫درک نمی‌کنم چطوری این همه وقت ‫صرف یک پروژه می‌کنی.
‫دنیا هر هفته، هر روز، ‫با هر توئیت تغییر می‌کنه.
‫- ده ثانیه. ‫- سوالات من کجاست؟
‫- بهتون دادمش. ‫- سوالاتم دستم نیست.
‫وایستید، آره. دارمش، آماده‌ایم.
‫زود! زود!
‫آروم باش.
‫به قسمت دیگری از برنامۀ ‫«فرض کنیم» خوش اومدید.
‫امروز برنامۀ ویژه‌ای واسه‌تون داریم.
‫در اینجا دوست صمیمی بنده،
‫و مجری سابق اخبار ساعت هشت، ‫سیلوریو گاما رو داریم.
‫مستندساز مشهور و البته اولین مکزیکی،
‫که موفق به کسب جایزۀ آلیتیا ‫اخلاق خبرنگاری شده،
‫که این جایزه هر چهار سال یک‌بار ‫توسط انجمن خبرنگاران آمریکا اعطا می‌شه.
‫چند روز دیگه قراره این جایزه ‫توی لس‌آنجلس بهت تقدیم بشه.
‫حمایت‌های مالی این برنامه توسط ‫قهوۀ لوس مولینوس تأمین شده.
‫هوم...
‫خوش‌مزه‌ست.
‫حالت چطوره؟ چه حسی داره برگشتی مکزیک؟
‫نمی‌تونم تصور کنم چقدر مضطربی. ‫رقابت سنگینی سر این جایزه هست، درسته؟
‫سیلوریو؟
‫باهامون هستی؟
‫می‌شه میکروفون رو بررسی کنید؟
‫گمونم میکروفونش مشکلی داره.
‫معذرت می‌خوام. برنامۀ زنده ‫چنین خطرات احتمالی هم داره دیگه.
‫بذار رک سوالم رو بپرسم سیلوریو.
‫به عقیدۀ برخی از همکاران ما، ‫لیبرال‌های آمریکایی با استفاده از...
‫تو و این جایزه قصد دارن حملات افراطی ‫به کشور ما رو جبران کنند.
‫تو از این مسئله اطلاعی داری؟
‫فرض کنیم با دادن این جایزه به خودت،
‫قصد دارن جامعۀ ‫غالباً مکزیکی رو راضی کنند...
‫...اونم توی لس‌آنجلس!
‫تمایل نداری درموردش صحبت کنی؟
‫پس بریم سراغ مسائل شخصی‌ات.
‫به قول سنت‌بوو بزرگ:
‫زندگی شخصی آدم، اعمالش، ‫تصمیمات روزانه‌اش،
‫و حتی غذایی که می‌خوره، ‫کارش رو توصیف می‌کنه.
‫این واقعیت داره در کودکی از لقب ‫«سیاه‌زنگی» ناراحت می‌شدی؟
‫که آیا مادر و مادربزرگت ‫از اینکه رنگ پوستت...
‫تیره‌تر از معمول بوده خجالت می‌کشیدن؟
‫که بیشتر بومی بودی تا سفید؟
‫چنین اهانتی واقعیت داره؟
‫مسئلۀ خانوادگی بود دیگه، درسته؟
‫جناب...
‫آلخاندرو براوو در اینستاگرام به ما گفته... ‫دوست‌دختر اولت رو یادته؟
‫که توی شونزده سالگی فرار کردین ‫تا ماجراجویی بزرگی رقم بزنید،
‫ولی حاضر نشدی شورتت رو در بیاری!
‫چون از خشم خدا می‌ترسیدی، از جهنم...
‫پیش خودت چی فکر می‌کردی؟
‫که باکره بری سر محراب ازدواج؟
‫سیلوریو گامای کبیر ‫کارمند تیره‌پوست کارواش بود،
‫یک گویندۀ رادیوی دوهزاری بود.
‫ولی امروز مدرک افتخاری ‫دانشگاه ملی مکزیک رو داره.
‫ایشون مقام شوالیه هنر فرانسه رو دارن، ‫ولی حتی دانشکده رو تموم نکرده.
‫طرف یک آشغال حق به جانبه،
‫که وظیفۀ خودش می‌دونه بدبختی ‫و فقر جامعۀ طردشده رو به تصویر بکشه،
‫ولی بازم رفیق صمیمی صاحب این برنامه‌ست.
‫و همچنین خانواده‌اش از باشگاه ‫فوتبال آمریکا حمایت می‌کنه.
‫«سگ نگهبان حقیقت» حالش چطوره؟
‫سال‌ها برای نظام سرمایه‌داری ‫تبلیغات تلویزیونی درست کردی،
‫ولی چشم رو هم گذاشتی و هنرمند شدی.
‫گمونم دوستمون خوشش نمیاد صحبت کنه.
‫صرفاً سخنی به خردمند کافیه.
‫حرف نداری سیلوریو.
‫با کمال میل واسه سفیدها ‫و بقیه دام پهن می‌کنی،
‫ولی اینجا موش زبونت رو می‌خوره.
‫مایۀ خجالتی.
‫بریم تبلیغات بازرگانی کوتاهی ببینیم. ‫زود برمی‌گردیم.
‫سیلوریو.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫دستم بند بود.
‫کجایی؟
‫می‌خواستم مصاحبه‌ای با هالبروک ترتیب بدم.
‫حس می‌کنم صدام رو می‌شنوی.
‫می‌شنوم لوسیا.
‫پس اینجایی.
‫- کجا رفته بودی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- یعنی چی که نمی‌دونی؟ ‫- داشتم چرخ می‌زدم.
‫چرا واسه مصاحبه‌ات با لوئیس نرفتی؟
‫می‌خوری واست بریزم؟
‫تهیه‌کننده‌های «فرض کنیم» ‫فقط داشتن تماس می‌گرفتن.
‫آها.
‫- نمی‌دونستم چی جواب بدم. ‫- خودم بعداً بهشون زنگ می‌زنم.
‫لوئیس کل روز داشت تماس می‌گرفت. ‫حسابی کفری شده بود.
‫می‌گفت کل هفته داشتن ‫وعدۀ این برنامه رو می‌دادن.
‫خودت قبول کردی. من که نمی‌خواستم برم.
‫پس حالا شد تقصیر من.
‫ترسیدم مسخره‌ام کنن، ‫جلوی جمع تحقیرم کنن.
‫چرا چنین کاری کنن؟
‫چون کل این قضیه مسخره‌ست.
‫چی رو می‌گی؟
‫که من واسه خودم می‌چرخم و دنبال ‫تأییدیه افرادی هستم که ازم متنفرن.
‫کارهای من از روی بی‌فکریه، به امید اینکه ‫به چیزی که می‌خوام برسم. و وقتی می‌رسم...
‫ازش متنفر می‌شم.
‫حتی از بابت اینکه می‌خواستمش ‫حس خجالت بهم دست می‌ده.
‫چی داری می‌گی؟
‫کل عمرم خودم رو قانع می‌کردم،
‫که کار من اهمیت داره، ‫که ارزش شناخته شدن داره.
‫ولی وقتی بهش می‌رسم، ‫حس می‌کنم هیچی نیستم.
‫تنها احساسی که دارم اینه که ‫لیاقتش رو ندارم.
‫- معلومه که لیاقتش رو داری. ‫- لیاقت چی رو دارم؟ همه‌اش تکبر کاذبه.
‫کمبود تواضعت تکبر کاذبه سیلوریو. ‫همیشه کارت همینه.
‫همیشه بعد اتمام کارت قایم می‌شی،
‫و وقتی اثرت رو نشون می‌دی، ‫بابتش شهرت کسب می‌کنی،
‫اوقات‌تلخی می‌کنی، کم میاری، ‫افسرده می‌شی، ادای قربانی در میاری.
‫- می‌دونم. ‫- دیگه خسته شدم سیلوریو.
‫دلم می‌خواست چیزهای زیادی رو تغییر بدم، ‫ولی در توانم نیست.
‫باور کن خیلی تلاش کردم.
‫این سندرم متقلبی که داری رقت‌انگیزه.
‫حداقل می‌تونستی زنگ بزنی خبر بدی.
‫نظر لوئیس و بقیه هم همینه.
‫- همه‌شون می‌دونن. ‫- تو دیوانه‌ای.
‫ناچاراً تبدیل به چیزی می‌شی ‫که فکر می‌کنی بقیه تصورت می‌کنن.
‫بقیه فقط ناهنجاری‌های ‫زندگی ما واسه‌شون جذابه.
‫در غیر این صورت هیچ‌کدوم از ‫کارهایی که می‌کنیم واسه‌شون مهم نیست.
‫تازه این رو فهمیدی؟
‫نرفتنت تصمیم بدتری بود. ‫لوئیس داره توی اینترنت آبروت رو می‌بره.
‫الآن فقط حضار بهت نمی‌خندن، ‫میلیون‌ها کاربر دارن بهت می‌خندن.
‫ببین چی منتشر کرده.
‫از من به شما نصیحت،
‫زندگی چیزی بیش از ‫مجموعه تصاویر احمقانه نیست.
‫از شهرتی که به هر قیمتی صاحب بشیم.
‫تکرار لحظات مکرر ریدن و...
‫تمیز کردن کون خودمون ‫و مسخره شدنمون.
‫بس کن.
‫- چی رو؟ ‫- نمی‌بینم بخندی.
‫از اینکه نمی‌خندم ناراحتی؟
‫- آره، تمومش کن. ‫- باشه، تموم می‌کنم.
‫آخ.
‫دیر یا زود باید باهاش تماس بگیری.
‫می‌دونم.
‫با چه رویی وسط برنامه زنده ولش کردی؟
‫من دارم می‌رم اورواپان.
‫کِی؟
‫بهت که گفتم. فردا می‌رم.
‫نمایشگاه بزرگی قراره برگزار بشه، ‫نمی‌خوام لوسرو تنها بره.
‫خیلی وقته می‌رم اونجا.
‫خب؟
‫پس باید حتماً امروز باشه.
‫مگه چارۀ دیگه‌ای هم داریم؟
‫لوسیا؟
‫پیدات کردم.
‫لوسیا؟
‫هوم...
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫آخ!
‫لوسیا؟
‫بابا...
‫بابا.
‫لورنزو؟
‫ساعت چنده؟
‫دیروقته... صبح زوده. نمی‌دونم.
‫لازم نیست فعلاً بیدار بشی.
‫- داشتم خواب خوبی می‌دیدم. ‫- خواب چی دیدی؟
‫اطراف آپارتمان دنبال مامان کرده بودی.
‫جفتتون داشتید می‌خندیدید.
‫مامان سینه‌هاش رو بیرون انداخته بود.
‫ما رو دیدی؟
‫نه، خوابتون رو دیدم.
‫ولی...
‫بعدش کابوس دیدم.
‫آها.
‫یه لوله پلاستیک شفافی...
‫توی دهنم بود که داشت ‫هوایی وارد بدنم می‌کرد.
‫بعد عین بادکنک باد کردم.
‫نمی‌تونستم نفس بکشم.
‫جلوی گلوم رو گرفته بود.
‫واسه همین... با دست‌هام جداش کردم.
‫آروم‌تر بگو. خواهرت بیدار می‌شه.
‫بیدار نمی‌شه.
‫اونم مثل من خوابه.
‫نه.
‫یه سری آدم داشتن ما رو ‫از پنجره نگاه می‌کردن،
‫ولی حرفی نمی‌زدن.
‫- برادرم متئو هم اونجا بود. ‫- آها.
‫بعدش که رفتن تو روی تختم نشستی،
‫و خیلی ناراحت نگاهم کردی.
‫مثل همین الآن که نگاهم می‌کنی. ‫داشتم خواب همین رو می‌دیدم.
‫تو هم خوابی.
‫- ولی الآن بیداری. ‫- نه، دارم خوابت رو می‌بینم.
‫- نمی‌شه که خواب خواب‌دیدن رو ببینی. ‫- می‌شه.
‫- نه. ‫- چرا، می‌شه.
‫درد داره؟
‫- نه. ‫- جدی؟
‫الآن چی؟
‫- نداره. ‫- الآن چی؟
‫نداره، چون دارم خواب می‌بینم.
‫پس بیا یه کاری بکنیم.
‫یه تار موت رو جدا می‌کنم و ‫می‌ذارمش روی میز کنار تخت.
‫اگه فردا دیدی اینجا بود، ‫یعنی داشتی خواب می‌دیدی. خوبه؟
‫بیا اینجا.
‫شب بخیر.
‫بابا؟
‫ها؟
‫پاکو مریضه.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫کرم داره.
‫ظاهراً که حالش خوبه.
‫- بابا؟ ‫- بله؟
‫چرا اسمش رو گذاشتن لس‌آنجلس؟
‫نمی‌دونم.
‫مگه فرشته‌ای توی لس‌‌آنجلس هست؟
‫شاید باشه. دیگه بخواب.
‫- بابا؟ ‫- بله؟
‫نمی‌خوام بذارمشون اینجا.
‫- کی رو می‌گی؟ ‫- پاکو، گیدو و ارنستو.
‫می‌خوام با خودم ببرمشون.
‫فردا درموردش صحبت می‌کنیم، ‫الآن وقت خوابه.
‫کجایی؟
‫- در رو نبسته بودی. ‫- مهم نیست.
‫صدام رو نمی‌شنون.
‫چی کار می‌کنی؟
‫برگشته.
‫دوباره؟
‫هلش بده برگرده داخل.
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌خواد بره داخل.
‫وایستا.
‫هی برمی‌گرده بیرون.
‫گمونم این بار می‌خواد چیزی بهمون بگه.
‫بچه‌ست. چی می‌خواد بگه؟
‫- می‌خواد ما رو مقصر بدونه. ‫- واسه چی؟
‫واسه فاصله‌ای که بینمون افتاده.
‫واسه خودخواهی من.
‫یادته شب قبلش چقدر خراب کردم؟
‫واسه همین از دستش دادیم.
‫از دستش ندادیم.
‫خودش انتخاب کرد بیرون نیاد.
‫اوهوم.
‫لورنزو بهم گفت متئو رو توی خواب دیده.
‫اگه لورنزو یک سال بعدش به دنیا اومده، ‫پس چطوری خوابش رو دیده؟
‫مهم نیست، بازم یادشونه.
‫به بچه‌ها می‌گفتیم متئو اینجا نیست،
‫چون داره توی بهشت با ‫بال‌هاش پرواز می‌کنه.
‫یادته؟
‫متئو الآن توی ذهنمونه.
‫آدم واقعی نیست.
‫آدم‌ها میان و می‌رن.
‫تصورات ذهنی آدمه که ماندگارن.
‫- قیافه‌اش رو یادم نیست. ‫- هوم...
‫چطوری بچۀ آدم تبدیل به خاطره‌ای مبهم می‌شه؟
‫به من که چنین فرصتی نداد.
‫فرصت چی؟
‫مطمئنم می‌تونم پدر خوبی باشم.
‫طفلکی من.
‫اگه منم قیافۀ تو رو می‌دیدم، ‫دلم می‌خواست برگردم داخل مامانم.
‫لابد وقتی دیدت وحشت کرده بود.
‫بی‌چاره لورنزو و کامیلا که چاره‌ای نداشتن.
‫هر روز مجبورن ریخت من رو تحمل کنن.
‫باید بی‌خیال متئو بشیم.
‫می‌تونیم با بردنش از این اتاق شروع کنیم.
‫اوهوم.
‫باید جای مناسبی واسش پیدا کنیم.
‫جایی که توش آروم باشه.
‫بلند شو سیلوریو.
‫دارم صبحونه درست می‌کنم.
‫کی داره میاد؟
‫بله؟ بیا بالا.
‫- میگل اومده. ‫- میگل کیه؟
‫آرایشگره. قبلاً اومده اینجا.
‫- انقدر زود؟ ‫- ساعت هفت قراره بیان دنبالمون.
‫الآن که ساعت ده صبحه. ‫نُه ساعت آرایشت طول می‌کشه؟
‫آره، واسه خودته. باید از خداتم باشه.
‫بد نبود قبل اینکه مشغول به ‫هرکاری بشید در رو ببندید.
‫صبح بخیر لورنزو. خوب خوابیدی؟
‫به زور روی تخت جا شدم.
‫دارم تخم‌مرغ درست می‌کنم، می‌خوری؟
‫نه، نمی‌خورم.
‫- سیلوریو؟ تخم‌مرغ؟ ‫- هوم؟
‫کی اومده؟
‫میگل.
‫- میگل کیه؟ ‫- آرایشگره.
‫سلام.
‫برو توی پذیرایی. الآن میام اونجا.
‫امروز مهمانی اتحادیۀ خبرنگارانه.
‫- فکر می‌کردم فرداست. ‫- نه، امروزه.
‫مرسی که به میگل خوش‌آمد گفتین.
‫راستی، نظر تو چیه؟
‫- درمورد چی؟ ‫- محله‌مون. همین ناروارته.
‫مارتین می‌خواد شروع کنیم از جایی که من ‫توش بزرگ شدم عکس و فیلم بگیریم.
‫ایدۀ جالبیه، ولی موسیقی استفاده نکن.
‫حوصله‌سربره.
‫چرا؟
‫بابا، کی ریشه‌های تو واسه‌اش مهمه؟
‫همه می‌دونن ما از یه جایی اومدیم.
‫هر کسی نمی‌دونه من از کجا اومده‌ام.
‫ولی راست می‌گی. خودم واسم مهم نیست، ‫چرا برای بقیه باشه؟
‫می‌خوای بریم فیلم ببینیم؟
‫فی... فیل ببینیم.
‫- نظرت درمورد این چیه؟ ‫- نه!
‫کیه؟ منم؟
‫نه، این رو استفاده نکن.
‫خیلی آبروبره.
‫اجازه نمی‌دم.
‫از کجا پیداش کردی؟ ‫خیلی سال بود نشنیده بودمش.
‫- توی راه خوزه‌اوزتا گرفته بودیمش. ‫- بسه مامان.
‫من و بابات از بچگیت همه‌چی رو ضبط می‌کردیم. ‫تقریباً تا کی؟ دوازده سال؟
‫هر سفری که می‌رفتیم صدا رو ضبط می‌کردیم.
‫حتی صدای گوزمون هم ضبط می‌کردیم.
‫وایستا، اینجا رو گوش کن.
‫این مال ژاپنه؟
‫محشره.
‫- خواهشاً این رو استفاده نکن. ‫- چرا نکنم؟
‫موسیقی متن زندگی خودمونه.
‫خدایا، برو یه دوش بگیر. ‫کامیلا ساعت چند میاد؟
‫بعد ناهار می‌رسه. ‫وقتی فرود اومد بهم زنگ می‌زنه.
‫چیلاکی‌تون حاضره.
‫باید غذا بخوری سیلوریو. ‫امروز کلی کار داری.
‫تخم‌مرغ نداشتیم.
‫- می‌رم پیش میگل. زود میام. ‫- تخم‌مرغ نداریم؟
‫این دیگه چیه؟
‫یکی از عجیب‌ترین و احساسی‌ترین ‫مستندهای منه.
‫مردم پناهنده‌ای که توی کاروان ‫داشتن به سمت مرز آمریکا می‌رفتن،
‫حوالی «کرو د لا پیه‌درا» ‫توقف کردن تا دعا کنن.
‫که «بانوی سن خوان د لس لاگوس ما» ظاهر شد.
‫عدۀ زیادی اونجا بودن، ‫ولی هیچ‌وقت به مرز نرسیدن.
‫وقتی سعی کردیم پیداشون کنیم،
‫فقط لباس‌ها و بخشی از ‫متعلقاتشون مونده بود.
‫اثری از جناره‌هاشون نبود.
‫بعضی‌ها بهمون می‌گفتن،
‫که بانوی سن خوان د لس لاگوس ما ‫اون‌ها رو با خودش برده.
‫شاید صرفاً پاسخی به این حجم ‫از ایمان و ناامیدی بود.
‫- تو باورت شد؟ ‫- نه.
‫من تا چیزی رو نبینم باورم نمی‌شه.
‫ولی مستندسازها نباید چیزی رو ‫باور کنن یا باور نکنن.
‫فقط باید بدونن کجا رو نگاه کنن، ‫و روی کجا تمرکز کنن.
‫و بعضی از این افراد داستان‌های ‫خارق‌العاده‌ای جلوی دوربین گفتن.
‫- می‌خوای توی ویدیوت استفاده کنی؟ ‫- آره، گمونم بکنم.
‫چرا؟
‫چون بخشی از ماهیت ما رو شامل می‌شه، ‫از کشوری پر از مهاجر.
‫این افراد کلی فداکاری می‌کنن ‫و از خیلی چیزها می‌گذرن،
‫چون اینجا هیچی نیستن.
‫دنبال جای بهتری می‌گردن.
‫جای بهتر یعنی تمیز کردن ‫مستراح‌های مسافرخونه‌ها؟
‫آره، برای خیلی‌هاشون این بهتره.
‫نه، چون دلشون می‌خواد از اینجا می‌رن. ‫مثل ما که رفتیم.
‫نه، این دو تا فرق دارن.
‫چرا فرق دارن؟ ما هم از همه‌چیزمون گذشتیم.
‫آره، ولی اون‌ها چارۀ دیگه‌ای نداشتن.
‫از اینجا رفتن چون فرصت شغلی نبود.
‫چون اینجا کشته می‌شدن، ‫ازشون اخاذی می‌شد.
‫ما چیزی کم و کسر نداشتیم. ‫ما مهاجران درجه یک بودیم.
‫درک نمی‌کنم.
‫چی رو؟
‫چطوری این نشون دهندۀ توئه؟
‫اگه نمی‌دونی اون‌ها کی هستن ‫یا چطوری زندگی می‌کنن،
‫چرا با استفاده از این افراد ‫می‌خوای زندگیت رو نشون بدی؟
‫ازشون فیلم‌برداری می‌کنی، مصاحبه می‌کنی،
‫به واسطۀ اون‌ها پول در میاری، ‫ولی اصلاً نمی‌شناسیشون.
‫کی تو رو استاد این مسائل کرده؟
‫چی؟
‫کلاً هیفده سالته، جوری رفتار می‌کنی ‫انگار همه‌چی رو می‌دونی.
‫وقتی من هم‌سن تو بودم، ‫توی قایق ماهی‌گیری مشغول کار بودم.
‫باز شروع کردی از اون ‫قایق مسخره بگی. بی‌خیال.
‫وقتی کل دار و ندارت رو نثار یکی می‌کنی،
‫ولی هیچی یاد نمی‌گیره همین می‌شه.
‫تو قدر هیچی رو نمی‌دونی، ‫چون واسه‌اش تلاشی نکردی.
‫هیچ مسئولیتی روی دوشت نیست.
‫خب، تقصیر خودته.
‫که چی؟
‫تو من رو به این دنیا آوردی.
‫کسی بهم نگفته بود. ‫کسی بهم هشدار نداده بود.
‫کسی نگفته بود بچه‌ات که نوجوان بشه، ‫واست تبدیل به شغل تمام‌وقت می‌شه.
‫که کوچکترین مسائلش واست معضله.
‫عجب، منم ازت نخواستم بیام اینجا.
‫متوجه‌ای دیگه، نه؟
‫متوجه‌ای سر هیچ‌کس یا هیچ‌چیز ‫احترام سرت نمی‌شه؟ حتی خانواده‌ات؟
‫و اون افرادی که زندگی‌شون ‫از نظر تو غم‌انگیزه،
‫حداقل به چیزی که هستن احترام می‌ذارن، ‫به اجدادشون، به رسم‌هاشون...
‫رسم و رسومات اون‌ها ‫به مدت‌ها قبل پیدایش آمریکا،
‫کشوری که فقط پول رو می‌شناسه برمی‌گرده.
‫من فقط دارم می‌گم تو نمی‌شناسی‌شون. ‫واقعیت همینه. شاید تو قبول نداشته باشی.
‫نه. ولی تو از کجا می‌دونی من ‫قدر چیزی رو می‌دونم یا نمی‌دونم؟
‫من قدرشناس هستم، ‫ولی نه واسه کارهایی که تو می‌کنی.
‫و بله، بهای سنگینی برای من داره.
‫حتی الآن که طبق اصرارهای تو ‫دارم احساساتم رو بروز می‌دم.
‫آره، به اصرار من.
‫واسم بهای زیادی داره، ‫ولی انجامش می‌دم.
‫ولی احساسی که تو می‌خوای رو بروز نمی‌دم، ‫واسه همین فکر می‌کنی واقعی نیستن.
‫اسپانیایی صحبت کن.
‫چرا؟
‫چون توی مکزیکیم، ما مکزیکی هستیم، ‫و اسپانیایی صحبت می‌کنیم!
‫نمی‌شه تلفن رو جواب بدی؟
‫الو؟
‫تو همیشه همینی بابا.
‫هرموقع که میایم مکزیک ‫فقط می‌خوای متقاعدم کنی،
‫که این کشور چقدر باحال، ‫عمیق، روحانی و بافرهنگه.
‫ولی نیست.
‫مردم رنج و گرسنگی می‌کشن.
‫بسه.
‫اگه انقدر مکزیک رو دوست داری،
‫چرا من و کامیلا رو بردی آمریکا؟
‫- چرا مجبورمون کردی اونجا بزرگ بشیم؟ ‫- خداحافظ.
‫رینولدز بود.
‫گفت تمرین مراسم جوایز سه شنبۀ آینده ‫ساعت پنج به وقت لس‌آنجلس برگزار می‌شه.
‫تبریک می‌گم. آدم کله‌گنده‌ای شدی بابا.
‫همون کشوری که فقط پول رو می‌شناسه، ‫قراره بهت جایزه اعطا کنه.
‫تو هم قراره قبولش کنی.
‫فقط مشتاقم بشنوم چی قراره بگی.
‫بانوی لس لاگوس ما نبود ‫که اون افراد رو ناپدید کرد.
‫اون‌ها ناپدید شدن چون افتادن مردن.
‫- خبر داری همیشه همینی دیگه؟ ‫- چی؟
‫اگه کسی از مکزیک تعریف کنه، ‫تو درمورد شرایط واسش سخنرانی می‌کنی.
‫اگه یک سفیدپوست ازش انتقاد کنه، ‫سخنرانی می‌کنی که چرا از لحاظ خوراک‌شناسی،
‫باستان‌شناسی و فرهنگی بهترین کشور دنیاست.
‫لوسیا، من حرفم اینه که آدم ‫باید مکزیکو رو ترک کنه،
‫تا بفهمه چی رو از دست داده، ‫و چه چیزی ازش گرفته شده و نابود شده.
‫لورنزو هم حرفش این بود که ‫به نظرش کشور فقیریه.
‫فقیر نیست، نابرابره. این دو تا فرق دارن.
‫آفرین. بازم تو بردی سیلوریو.
‫مثل همیشه توجیهاتت بی‌عیب و نقصه.
‫آخرین بار کی توی شهر قدم زدی؟
‫بی‌خیال شو.
‫واقعاً فرصت دوباره می‌خوای؟
‫- واسه چی؟ ‫- واسه اینکه پدر خوبی باشی.
‫- آره. ‫- خب، یکی جلوی پاته.
‫برای لورنزو و کامیلا. اون‌ها هنوز جوانن.
‫فقط باید یاد بگیری کنارشون باشی.
‫من که اینجام لوسیا.
‫آره، ولی با لپ‌تاپت اینجایی. ‫مدام مشغول کار کردن روی ویدیو جوایزی.
‫می‌رم لباس‌ها رو بیارم!
‫این بیابون آدم رو می‌کشه.
‫اگه آدم از کوهستان و گرما قسر در بره، ‫مار و عقرب‌ها می‌کشنش.
‫کجا می‌رید؟
‫آریزونا.
‫قراره از نوگالس رد بشیم.
‫با خودمون خدای سین‌تئوتل رو می‌بریم ‫که جان دوباره‌ای بهش ببخشیم.
‫مگه چه بلایی سر خدای سین‌تئوتل اومد؟
‫مرد دیگه.
‫اینجا دیگه ذرتی نمونده، ‫داریم از گرسنگی تلف می‌شیم.
‫آدم واسه تجربۀ جهنم لازم نیست حتماً بمیره.
‫فقط برو سمت چالچیهوئی تا جهنم رو ببینی.
‫اونجا توی روستای خودمون، ‫چیزی جز مرگ و گرسنگی و خشونت نمی‌بینی.
‫دیگه کی همراهتونه؟
‫نوه‌هامون هستن.
‫اون پشت دارن سین‌تئوتل رو حمل می‌کنن.
‫جفت بچه‌هام کشته شدن.
‫داریم می‌ریم شمال تا برادرم رو ببینیم.
‫مرسی.
‫سفر به سلامت.
‫اندازۀ کافی آب دارید؟
‫اوناهاش! پیداش کردن!
‫گوش کنید خواهرم چی می‌گه! پای تلفنه!
‫می‌گه بانوی لس لاگوس ما توی ‫کرو د لا پیدرا جلوشون ظاهر شد.
‫وقتی به نوک قله رسیدن، ‫شب تبدیل به روز شد.
‫و بعد ناپدید شد! بهشون برکت داد!
‫سیلوریو...
‫سیلوریو، حالت چطوره؟
‫انگار خسته‌ای.
‫آرومی.
‫آسوده‌ای.
‫♪ حس می‌کنم آفتابی توی شکممه ♪
‫♪ انگار همین الآن بچه‌ام رو خوابونده‌ام ♪
‫♪ حس می‌کنم آفتابی توی شکممه ♪
‫♪ ولی نمی‌تونم جلوی ‫این خواب تدریجی رو بگیرم ♪
‫♪ خواب عمیقِ عمیق ♪
‫نمی‌ترسی؟
‫از چی بترسم؟
‫از مرگ.
‫برای مردم شما، مرگ یک امر مسیحیه.
‫یه حملۀ قلبی توی خواب.
‫برای ما رزق روزانه‌ست.
‫مثل پرت شدن توی گور جمعی.
‫اینجا توی زندان، کسی نمی‌تونه ‫بیاد داخل و من رو بکشه.
‫ولی من اون بیرون می‌تونم به کشتن بدمت.
‫قبلا بی‌بضاعت بودم، کسی من رو نمی‌دید.
‫شما ده‌ها سال من رو نادیده گرفتید.
‫الآن... تخم همه‌تون دست منه.
‫ما بمب‌های متحرکیم.
‫میلیون‌ها بمب مثل ما ‫توی روستاهای فقیر هستن.
‫ما در قلب تناقض ایستاده‌ایم.
‫تبدیل به گونۀ جدیدی شدیم.
‫تبدیل به جانور متفاوتی شدیم. ‫مثل شما نیستیم.
‫می‌خواید ما چی کار کنیم؟
‫از دست شما روشن‌فکران.
‫فقط دلتون می‌خواد دهن باز کنید تا ‫از تفاوت طبقاتی و حاشیه‌نشینان بگید.
‫بعدش خودمون رو می‌بینید.
‫پرولتاریا، افسرده‌ها، ‫استثمارشدگان، همۀ اینا اخبار قدیمیه.
‫اون بیرون گونۀ جدیدی داره رشد می‌کنه.
‫گونه‌ای که توی کثافت رشد کرده، ‫با بی‌سوادی مطلق تحصیل کرده،
‫و مثل هیولای بی‌گانه‌ای ‫اطراف شهر کمین کرده.
‫چیزی که مقابل شماست شاید ‫به زعم خودتون «پسا فقر» باشه.
‫چی توی محله‌های فقیرنشین عوض شد؟
‫پول نقد. ما میلیون‌ها نفر داریم،
‫و شما همه‌تون ورشکسته‌اید و ‫توسط افراد نالایق رهبری می‌شید.
‫گل گفتی!
‫متوجه‌ای؟
‫رویکرد ما زیرکانه‌ست،
‫مال شما کند و وابسته به امور اداریه.
‫ما از مرگ نمی‌ترسیم، ‫شمایید از ترس می‌میرید.
‫اسلحۀ واقعی دست ماست،
‫دست شما فقط کالیبر سی و هشته.
‫ما حمله می‌کنیم، شما دفاع.
‫شما می‌گید «حقوق بشر»، ‫ما می‌گیم «رحم نداریم».
‫شما ما رو ستارۀ تلویزیون کردید، ‫ما شما رو دلقک کردیم.
‫زاغه‌نشینان چه از روی عشق یا ترس، ‫توی این نفرت با ما سهیم هستن.
‫شما چه از لحاظ منطقه‌ای، ‫چه استانی، چه ملی‌گرایی فاسد هستید.
‫ما پنجاه میلیون اسیر سفیدپوست معتاد داریم.
‫سلاح ما از خارج کشور میاد، ‫از بین یانکی‌ها.
‫ما جهانی هستیم.
‫شما رو هم فراموش نمی‌کنیم، ‫شما مشتریان ما هستید.
‫ولی شما به محض گذشتن شوک خشونتی ‫که برانگیخته کردیم ما رو فراموش می‌کنید.
‫[عضو افتخاری اتحادیۀ خبرنگاران مکزیک]
‫[کلوپ رقص کالیفرنیا]
‫چه حسی داره رو به روی دوربین هستید؟
‫الآن چه فکری توی سرتون دارید؟
‫اگه بهتون می‌گفتم که الآن چه فکری ‫توی سرم دارم، تا ابد حبس می‌شدم.
‫حس می‌کنید بیشتر سفیدپوست هستید یا مکزیکی؟
‫ملیت من بی‌ملیتیه.
‫می‌دونید توی کشور خودتون چه خبره؟
‫نه. راستش رو بگم اصلاً ‫کشورم رو درک نمی‌کنم.
‫من فقط بهش عشق می‌ورزم.
‫چه پاسخی باید در قبال خطرناک‌ترین ‫گروه کارتل دنیا بدیم؟
‫منظورم کارتل شرکتی ایالات متحده‌ست.
‫سیلوریو!
‫با من عکس می‌گیرید؟
‫- حتماً. ‫- مرسی.
‫- عاشق مستند شمام.
‫- مرسی. ‫- منم عاشق مستند شمام.
‫ممنون. شب شما بخیر.
‫سلام!
‫این حروم‌زادۀ مغرور رو ببین.
‫- اینجا مسکال ندارید؟ ‫- پیش‌خدمت اونجا داشت سرو می‌کرد.
‫بابا!
‫عزیزدلم! خیلی خوشحالم می‌بینمت!
‫پروازم تأخیر خورده بود. ‫بارش برف بوستون تمومی نداشت.
‫وای!
‫چطوری داداش؟
‫پس کل این مهمونی فقط واسه خودته؟
‫ظاهراً که این‌طوره.
‫وحشتناکه. بیا بریم، ‫عمه و عمو اونجا منتظرن.
‫- کل فامیل منتظرته. ‫- کجان؟
‫- کجا هستن؟ ‫- اون پشتن مامان.
‫چطوری داماد؟
‫کی پول این مهمونی خفن رو داده؟ ‫مگه شما خبرنگارها بدبخت نبودین؟
‫تو که واسه‌ات فرقی نداره چطوری ‫باهات رفتار بشه، همه‌اش غر می‌زنی.
‫- بشین مشروب بخور. مجانیه. ‫- اگه مجانیه که باشه...
‫- سیاه‌زنگی من! ‫- خواهر عزیزم!
‫- عاشق مستندت شدم. حرف نداشت. ‫- خیلی خوب بود، ولی پر نق‌نق کردن بود.
‫یه خرده هم طولانی بود.
‫نود دقیقه که دیگه طولانی نیست تنبل خانم.
‫نه، نه، نه، نه! وای، وای!
‫- گل سرسبد جمعمون اومد. ‫- حسابی به خودم رسیدم، نه؟
‫شاید بتونی توی فیلم بعدیت ‫ازم استفاده کنی،
‫فقط در نقش سیاهی‌لشکر یه گوشه باشم.
‫تبریک می‌گم.
‫بالأخره موفق شدی حروم‌زاده!
‫دلم واسه‌تون تنگ شده بود.
‫انگار معجزه کردی کسکش!
‫دخترم ازدواج کرد جنابعالی نیومدی، ‫پدرم فوت کرد جنابعالی نیومدی.
‫ولی ببین واسه مهمونی‌ات من با کله اومدم.
‫فکر کردی اعلی‌حضرت دیگه ما رو ‫در حدی می‌بینه که بیاد توی جمعمون؟
‫خوشحالم می‌بینمت. ‫تبریک می‌گم کسکش‌خان.
‫قرار نیست ولت کنن. ‫اومدن فقط ازت گله کنن داداش.
‫کی فکرش رو می‌کرد از همون‌هایی جایزه بگیری،
‫که کل عمرت ازشون انتقاد می‌کردی؟
‫قبول داری عجیبه؟
‫- یه چیزی روی دماغته. ‫- چیه؟
‫عه.
‫یه تیکه گه از موقعی که ‫کون سفیدها رو ماچ کردی مونده.
‫جدی می‌گم، با اینکه آدم اسکلی هستی ‫ولی همه‌مون از موفقیتت جا خوردیم.
‫گم شید بابا.
‫ولی جدی، واقعاً تحسینت می‌کنم.
‫مرسی. منم همین‌طور.
‫- جا پات رو محکم کن، باشه؟ ‫- بهتر نیست اول کون گشادت رو از روش برداری؟
‫عجب تیکه‌ای انداخت! ‫الآن دیگه به من می‌گه بدبخت.
‫حداقل به جای سفیدپوست‌ها ‫برگرد کون چندتا مکزیکی رو ماچ کن.
‫به نفعته پا رو دمش نذاری. ‫یهو دیدی رسانه‌ایت کرد.
‫ببین کی داره میاد! پابلو گالیندو!
‫پابلیتو، پناه بگیر کسکش‌خان.
‫بهتره اینجا از عمارتت توی باخا چیزی نگی.
‫انصافاً به تخمم نیست.
‫سلامتی سیلوریو.
‫بریم به سلامتی‌اش!
‫- سلامتی! ‫- سلامتی!
‫یه سیگار بهم بده. ‫این جمعیت داره حالم رو بد می‌کنه.
‫- اون کیه؟ ‫- کجا؟
‫اونجا، همون منتقد هنره. ‫اسمش رو یادم رفته.
‫همون همیشگی.
‫سلام لوئیس.
‫ممنون که اومدی.
‫ممنون که من رو دعوت نکردی کسکش.
‫تو چطوری لوسیا؟
‫- خوبم لوئیس. خوشحالم که اومدی. ‫- لطف داری.
‫- من میرم یه مسکال بگیرم. کسی چیزی می‌خواد؟ ‫- نه ممنون. من نمی‌خوام.
‫- مسکال، ممنونم. ‫- خیلی‌خب.
‫دن سیلوریو گاما بلندمرتبه.
‫روزنامه‌نگار، مستندساز و هنرمند.
‫آدم بزرگی که از جایگاه بلندش ‫ به همه ما نگاه می‌کنه.
‫کسی که نه واسه قرار مصاحبه‌ش پیداش میشه...
‫و نه به تلاش‌های یه گروه ‫ تلویزیونی زنده اهمیت می‌ده.
‫متاسفم لوئیس.
‫همه آدم‌های اینجا واسه تو مثل پیشخدمت‌ان.
‫آره، راجع به تک‌تکمون همین فکر رو می‌کنی. ‫ولی اشتباهه.
‫مایی که زود از مکزیک فرار نکردیم، ‫ ما فداکاری کردیم.
‫- لوئیس، قسم می‌خورم... ‫- همین که من رو پیچوندی کافی نبود سیلوریو؟
‫چند روزه که دارم دنبالت می‌گردم.
‫چرا نیومدی پیشم؟
‫می‌دونم. متاسفم. جدی میگم.
‫چرا؟
‫ممنونم که من رو به برنامت ‫دعوت کردی لوئیس، ولی...
‫ولی چی کسکش؟
‫نمی‌تونستم انجامش بدم.
‫- یعنی برنامه‌ من سطحش واست کافی نیست؟ ‫- لطفا شروع نکن.
‫من و تو دوست هستیم.
‫دقیقا رفیق.
‫و وقتی دوستت بهت زنگ می‌زنه، ‫باید جواب بدی.
‫باید صادقانه حرف بزنی. مخصوصا تو.
‫جناب آقای حقیقت. ‫جناب آقای متفکر در شرایط بحرانی.
‫ولمون کن.
‫بیا لطفا.
‫تو هزاران بار کارهای من رو ‫در انظار عمومی بد جلوه دادی.
‫چرا دعوتم کردی لوئیس؟
‫یعنی چی که چرا؟
‫اگه از من خوشت نمیاد چرا ‫ اصلا به خودت زحمت میدی؟
‫من روزنامه‌نگارم، طرفدار ‫یا خدمتکارت که نیستم.
‫تو دوست من هستی، ‫ و فکر کنم اومدی اینجا همین رو بگی.
‫ولی اگه من جات بودم حقیقت رو ‫ به خودم می‌گفتم، نه عموما.
‫- می‌خوای حقیقت رو بگم؟ ‫- آره.
‫می‌خوای بدونی نظرم راجع به مستندت چیه؟
‫بگو. می‌تونم بشنوم.
‫به نظرم ریاکارانه‌ست. ‫به طرز بی‌معنی‌ای خیالیه.
‫خیالیه تا بتونی نویسندگی ‫ معمولیت رو بپوشونی.
‫مجموعه‌ای از سکانس‌های بی‌معنیه.
‫نصفش رو اصلا نتونستم ببینم. ‫نصف دیگش هم خیلی کسل‌کننده بود.
‫قرار بود استعاره‌ای باشه، ‫ولی انگیزه شاعرانه توش کم بود.
‫حس می‌کنم مال خودت نیست، دزدیدیش. ‫و حتی واضحه که از کجا.
‫چرا می‌خندی؟ پیش‌پا افتادست، الکیه.
‫اون صحنه‌ای که سربازها با کلاه گیس بلوند ‫ توی قلعه چپولتپک بودن...
‫بی‌خیال.
‫اولش که یارو با چند تا ‫ سمندر مکزیکی سوار قطاره.
‫بعدش یهویی توی آپارتمانش وسط صحراست.
‫فقط چون یهویی این به ذهنت رسیده.
‫حالا چرا اونجا و ورزشگاه آزتکا نه؟
‫- چرا؟ ‫- چون زندگی اینطوری نیست رفیق.
‫ترتیب گاهشماری داریم. ‫علل و معلول.
‫مستندنما همینه لوئیس. ‫کمدی توش خیلی مهمه.
‫کمدی غیرعمدی. چون توش تمام قواعد ‫ روزنامه‌نگاری رو شکستی.
‫ریدی به مادیت و بی‌طرفی و تاریخ و حقیقت.
‫نتونستی به غرورت غلبه کنی.
‫حتی خودت رو هم توی فیلم آوردی کسکش.
‫از شخصیت‌های تاریخی استفاده کردی ‫ که راجع به خودت حرف بزنی.
‫خیال کردی کدوم خری هستی؟
‫جواب بده کسکش.
‫یه سیگار بهم بده.
‫اگه می‌خوای راجع به زندگیت حرف بزنی. ‫صریح بگو.
‫یه زندگی‌نامه بنویس.
‫گور پدرش بابا، هیچ‌چیز از زندگی من ‫ کسل‌کننده تر و پیش‌پا افتاده‌تر نیست.
‫خب پس چی می‌خواستی بگی؟
‫یا باید راجع به زندگی شخصیت ‫ حرف بزنی، یا کیهان.
‫ناراحتی‌های شخصیت، یا سیاست.
‫چی بود اصلا؟ یه خاطره؟ مسخره بازی؟ یا...
‫من همه اون‌چیزها هستم ‫ و هیچ‌کدومش نیستم لوئیس.
‫داری شبیه هنرمندها حرف می‌زنی.
‫شاید یه جور وقایع نگاری ‫ از سرگشتگی‌ها باشه.
‫این واسه من کفایت می‌کنه.
‫دیوانه شدی دیگه. وقایع‌نگاری از سرگشتگی‌ها؟ ‫جمع کن بابا.
‫من علاقه‌ای ندارم راجع به ‫زندگیم حرف بزنم لوئیس.
‫از حقیقت چیزی یادم نمیاد. ‫فقط اعتقادات عاطفی دارم.
‫به‌هرحال دیگه از گفتن چیزی که جای افکارم، ‫ احساساتم رو بگم خسته شدم.
‫تو یه روزنامه‌نگاری.
‫باید چیزی که توی افکارته رو بگی، ‫و به چیزی که می‌گی فکر بکنی.
‫حداقل قبلا ایده‌های خوبی داشتی.
‫توی جهانی که این‌طوری از دستمون در میره، ‫ایده‌ی خوب به چه دردی می‌‌خوره؟
‫تو داری پیر می‌شی رفیق. ‫مشخصا دچار بحران میانسالی شدی.
‫ممکنه.
‫توی این سن زندگی خیلی زود می‌گذره. ‫خیلی همه چیز متشنج میشه.
‫هیاهویی از تصویر‌ها، خاطرات و بینش‌ها...
‫همه‌ش با هم جمع می‌شه.
‫این شهر زشت چقدر قشنگه، مگه نه؟
‫ولمون کن بابا رفیق.
‫- ببخشید که مزاحم می‌شیم. ‫- مشکلی نداره.
‫میشه باهاتون عکس بگیریم ‫ جناب لوئیس والدیویا؟
‫- البته. ‫- ممنون.
‫- لطفا وسط بایستید. ‫- بله.
‫عالیه.
‫یک، دو...
‫محشر شد.
‫خیلی ممنون. ما عاشق برنامه شما هستیم.
‫ممنون. شب بخیر.
‫فقط یادت نره سیلوریو...
‫این که از کجا اومدی... ‫یا قبل آشنایی با من کی بودی.
‫به چی می‌خندی لاشی؟
‫به اطمینانت کسکش.
‫مثل روزنامه‌نگاری مقوله‌ای رفتار می‌کنی.
‫مثل تلاشت محدودی.
‫و مثل سلیقه‌های هنریت معمولی‌ای.
‫دارم به وطن‌پرستی متعصبانه ‫و کوته‌فکرانه‌ت می‌خندم.
‫به ولایت‌گراییت.
‫که چطوری به یه صنعتی که کارش ‫ تحقیر عمومی مردم...
‫و اعدام آنلاینه سر خم می‌کنی.
‫که این کلیک‌ها تعیین می‌کنن ‫ چی رو باور کنیم.
‫این‌ها معدن‌ طلای جدید شرکت‌ها هستند.
‫لوئیس، من این‌طوری شدم چون از ‫تو فاصله گرفتم، از اینجا، از تلویزیون.
‫خودت رو ببین.
‫مبتذل.
‫کینه‌ای شدی و بهش هم افتخار می‌کنی.
‫تو تقلبی هستی.
‫توی شبکه‌های اجتماعی دنبال محبوبیت می‌گردی. ‫با آدم‌های احمق دور و برت رفت و آمد می‌کنی.
‫با رئیس جمهور نشست و برخاست می‌کنی. ‫ایدئولوژی و حماقت‌های مد روز رو بسط می‌دی.
‫تو نمونه کاملی از روزنامه‌نگارهای ‫امروزی هستی لوئیس.
‫یه سرگرم‌کننده. کسی که عقیده می‌فروشه.
‫امثال تو باعث شدن که ما حقیقت رو نبینیم.
‫بس کن. برو برقص. ‫از حرف زدن باهات خسته شدم.
‫مردهای جدی اهل رقص نیستن.
‫این جمله پدرمه، حق نداری بگیش.
‫برو. از شنیدن صدات خسته شدم.
‫گفتم که از شنیدن صدات خسته شدم.
‫- بالاخره. ‫- اوضاع با لوئیس چطور پیش رفت؟
‫بگو بهم.
‫محشر.
‫جدا؟
‫بیا بریم برقصیم.
‫- بیا بریم مسکال بخوریم. ‫- بیا بجاش برقصیم.
‫لطفا.
‫- نه، صبر کن! ‫- بیا برقصیم.
‫حس و حالش رو ندارم.
‫صد مرد اینجان که حاضرن ‫ بمیرن تا با من برقصن.
‫اوه، ظاهرا جنگل داره فرا می‌خوانت.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫ایول!
‫بابا!
‫این آهنگ رو یادته؟
‫- کدوم یکی؟ ‫- این.
‫- سیلوریو! ‫- کلویی!
‫♪ بیا برقصیم ♪
‫♪ کفش‌های قرمزت رو پات کن ‫ و با ناراحتی برقص ♪
‫♪ بیا برقصیم ♪
‫♪ با آهنگی که از رادیو پخش می‌شه ♪
‫♪ بیا تاب بخوریم ♪
‫♪ درحالی که نورها چهره‌ت ‫ رو درخشان می‌کنند ♪
‫♪ بیا تاب بخوریم ♪
‫♪ از میان جمعیت تا فضایی خالی تاب بخوریم ♪
‫♪ اگر بگی فرار کنیم ♪
‫♪ باهات فرار می‌کنم ♪
‫♪ و اگر بگی قایم بشیم ♪
‫♪ قایم می‌شیم می‌شیم می‌شیم می‌شیم ♪
‫♪ چون که عشقم به تو می‌تونه ♪
‫♪ قلبم رو از وسط نصف کنه ♪
‫♪ اگه قراره بیافتی بغلم ♪
‫♪ و مثل یک گل شروع به لرزش کنی ♪
‫معذرت می‌خوایم. جشن الان ‫ دوباره ادامه پیدا می‌کنه.
‫قبل اینکه مهمان افتخاریمون رو دعوت کنیم...
‫چند کلمه‌ای از...
‫از وزیر محترم کشور...
‫آقای سینیسترو کینئونس بشنویم.
‫بیایید تشویقش کنیم.
‫ممنونم. خیلی ممنونم.
‫این جشن با یک تقدیر بزرگ تموم میشه.
‫تقدیر بزرگی که باعث افتخار ‫ماست که برای اولین بار...
‫به یک روزنامه‌نگار مکزیکی...
‫و یا لاتین آمریکایی داده می‌شه.
‫- مهمان افتخاریمون کجاست؟ ‫- سیلوریو!
‫بیا این بالا چند کلمه حرف بزن.
‫- بابا، کجا میری؟ ‫- کجاست؟
‫- سیلوریو! ‫- به زودی میاد.
‫- سیلوریو! سیلوریو! سیلوریو! ‫- ظاهرا گم شده.
‫- سیلوریو! سیلوریو! ‫- بیایید همگی اسمش رو فریاد بزنیم!
‫سیلوریو! سیلوریو!
‫من حرفم رو گفتم. ‫الان نوبت سیلوریوست.
‫سیلوریو! سیلوریو! سیلوریو!
‫[سرویس بهداشتی آقایان]
‫این دیگه چیه؟
‫امکان نداره.
‫پسر کوچولوم چقدر پیر شده.
‫بالاخره همسن تو شدم بابا.
‫الان دیگه یه پیرمرد شدی.
‫پیری هشدار نمی‌ده.
‫بعدش تبدیل به یه شغل تمام وقت میشه.
‫راه رفتن، غذا خوردن، دستشویی رفتن... ‫همه‌ش دردسر میشه.
‫هیچ‌کس بهم نگفته بود.
‫هیچ‌کس بهت هشدار نمیده.
‫خوشحالم اومدی.
‫چطور ممکنه مهمونی پسر ‫کوچولوم رو از دست بدم؟
‫متاسفم که مامان نتونست بیاد.
‫این فکر که دیگه نمی‌تونم ‫ باهاش باشم غیرقابل تحمله.
‫ولی گاهی اوقات میرم توی اتاقش ‫و پاهاش رو می‌کشم.
‫پسرم...
‫ببخشید که هیچ‌وقت بهت نگفتم...
‫چقدر بهت افتخار می‌کنم.
‫ولی گفتی بابا.
‫به شیوه خودت. بدون به زبان آوردنش.
‫خودم در نهایت فهمیدمش.
‫تو پدر عالی ای بودی.
‫من همه چیز رو از دست دادم.
‫واسه همین دیگه نتونستم بمونم.
‫گاهی اوقات پدر بودم، و گاهی اوقات شوهر.
‫ولی همیشه شرمنده بودم.
‫شرمنده چیزی که می‌تونستم باشم، اما نبودم.
‫ولی تو، تو جهانی هستی.
‫- آره. ‫- خیلی موفق هستی.
‫اوهوم.
‫تازه قبلا خیلی بازنده بودی.
‫اصلا من و مادرت انتظار ‫چنین چیزی رو نداشتیم.
‫می‌دونم.
‫خودم هم نداشتم.
‫می‌دونی، گاهی اوقات از چیزی که ‫ خودم هستم هم خجالت می‌کشم.
‫و چیزی که باید می‌بودم.
‫حالت خوبه؟
‫مطمئنا خیلی کمک می‌کرد که اون زمان بدونم ‫ راجع بهم چه فکری می‌کردی.
‫که بشنومش.
‫که بفهمم متوجه من میشی.
‫من با تمام توانم سعی کردم.
‫ما همیشه تمام توانمون رو به کار می‌گیریم...
‫ولی هیچ‌وقت کافی نیست.
‫اوهوم.
‫موفقیت بزرگ‌ترین شکست من بوده.
‫حاضرم همه چیزم رو بدم که اون زندگی‌ای ‫ که تو بهم دادی رو به کامیلا و لورنزو بدم.
‫بی‌خیال. ناراحت نباش.
‫مثلا مهمونیه.
‫افسردگی بیماری بورژواهاست. ‫حاصل فراغت بیش از حده.
‫ما که وقت غم نداریم، مگه نه؟
‫من هر روز می‌بینمت.
‫حس می‌کنم بهم نزدیکی. ‫چون گذاشتم بری.
‫دلم برای دست‌های بزرگت و بوی تمیزت تنگ شده.
‫دلم برای حرف‌هامون تنگ شده.
‫تو همیشه وجه خوب من رو می‌دیدی.
‫من همیشه اینجام پسرم. ‫هروقت لازمم داشته باشی.
‫ولی هنوز نمی‌تونم بی‌خیال متئو بشم.
‫بالاخره یاد می‌گیری.
‫زندگی فقط یه مجموعه مختصری ‫ از اتفاقات بی‌منطقه.
‫باید بهش سر خم کنی.
‫دست‌هات رو مشت کن.
‫سرت رو بالا نگه دار.
‫بیا خجالتمون رو با یه نوشیدنی بشوریم ببره ‫ و به سلامتی موفقیتت بخوریم.
‫- به سلامتی. ‫- به سلامتی.
‫یادته همیشه چی بهت می‌گفتم؟
‫یه ذره موفق بشو...
‫ازش لذت ببر و بعد بندازش دور.
‫وگرنه مسمومت می‌کنه.
‫کی اون‌جاست؟
‫سلام مامان.
‫چه غافلگیری قشنگی.
‫نمی‌دونستم تو هم میای.
‫آره، دیروز بهت زنگ زدم. ‫مدت طولانی‌ای حرف زدیم.
‫گفتم امروز میام.
‫با برادر و خواهرهات حرف زدی؟
‫توی مهمونی دیدمشون.
‫مهمونی؟
‫روزنامه‌نگارهای مکزیکی واسم مراسم ‫ادای احترام برگزار کردن.
‫می‌خواستم دعوتت کنم، ولی گفتم...
‫فکر کردم بچه‌ها رو هم بیاری.
‫کامیلا و متئو چطورن؟
‫لورنزو.
‫کامیلا و لورنزو.
‫مگه من چی گفتم؟
‫متئو.
‫امکان نداره.
‫متئو مُرده به دنیا اومد.
‫نه، مُرده به دنیا نیومد مامان.
‫یه روز زندگی کرد. ‫سی ساعت.
‫این که زندگی نیست.
‫دقیقا مثل زندگی من که زندگی نیست.
‫باید می‌مردم.
‫ده ساله داری همین رو میگی مامان.
‫همه مُردن، ولی تو هنوز زنده‌ای.
‫دیروز چیکار کردی؟
‫رفتیم سینما.
‫با عمه الویرا و دوست‌های خانه سالمندانش؟
‫آره.
‫خب؟
‫یه مشت پیرزن بودیم.
‫خیلی کسل‌کننده بود.
‫می‌خواستی چطوری باشه؟
‫آدم‌های مثل من.
‫همسن من.
‫یه اتفاق عجیب افتاد.
‫چی؟
‫- توی سینما رفتم دستشویی. ‫- اوه.
‫باورت نمیشه.
‫تختم اونجا بود.
‫یه نفر کل لوازم اتاق خوابم ‫ رو برده بود اونجا.
‫- حتما خواب دیدی. ‫- نه پسرم.
‫یه نفر خونه‌م رو برده بود توی سینما.
‫اونجاست... بیرون.
‫من فقط می‌خواستم آخر فیلم رو ببینم.
‫ما توی خونتیم مامان.
‫زودباش. بیا بریم ایوان رو ببینیم.
‫دیدی درختچه غنچه کرده؟
‫- هان؟ ‫- آره.
‫اینجا ایوانته. ‫اینجا خونته.
‫اوهوم.
‫اوضاع با سوسانا چطوره؟
‫ای پسرم...
‫این خدمتکاره ازم دزدی می‌کنه.
‫خدمتکار نیست، پرستارته.
‫باشه، این ها همه شبیه هم ان.
‫سوسانا تحصیل‌کرده‌ست. حرفه‌ایه. ‫چرا انقدر بهش به چشم بد نگاه می‌کنی؟
‫چند روز پیش بابات برام چند تا دستبند آورد.
‫مال مادربزرگت بودن.
‫الان پیداشون نمی‌کنم.
‫بابا هشت سال پیش مُرده.
‫نه، نمُرده.
‫مُرده مامان.
‫چی داری میگی؟
‫من کریسمس خونه برادرت دیدمش.
‫باهام حرف نمی‌زد.
‫شاید عصبانی بوده، ‫یا با یه زن دیگه آشنا شده.
‫هر از گاهی بهم سر می‌زنه.
‫وقتی روی شکمم می‌خوابم، ‫ میاد و پاهام رو می‌گیره.
‫و واسم اون آهنگه رو می‌خونه.
‫کدوم آهنگه؟
‫یادم نمیاد.
‫بخاطر اینه که...
‫اولین باری که با پدرت عشق‌بازی کردم ‫به این آهنگ گوش می‌کردیم.
‫و وقتی که توی شکمم بودی هم ‫ این آهنگ رو واست می‌خوند.
‫و وقتی بچه بودی و جیغ می‌زدی ‫ و بداخلاق می‌شدی...
‫این آهنگ رو برات زمزمه می‌کرد ‫ و آروم می‌شدی.
‫جدی؟ یادم نمیاد.
‫من چیزی از بچگیم یادم نیست.
‫آهنگ کی بود؟
‫آگوستین لارا بود، شاید هم پرز پرادو.
‫چیزی یادم نمیاد.
‫با دهنت حرف بزن پسرم. ‫داری دیوانم می‌کنی.
‫متاسفم.
‫ولی سعی کن آهنگ رو یادت بیاد مامان.
‫کی خوندش؟
‫اون مرد از خودراضی با خودش بردش.
‫ببخشید.
‫عصربخیر آقا.. ‫چی میل دارید؟
‫سیرابی داریم، تاکوی استیک...
‫لطفا به من دو تا زبان گاو بدید.
‫فورا.
‫- با همه چیزش؟ ‫- آره، همه چیز.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه.
‫- بذار... ‫- بهم دست نزن!
‫چه‌ش شده؟
‫- نمی‌دونم. ‫- مُرده؟
‫من نمردم.
‫گم شدم.
‫- ولی حالت خوبه خانم. ‫- ولش کن. حرکت جدیدشونه.
‫گم میشن، ولی همچنان بقیه رو آزار میدن.
‫نه برمی‌گردن، و نه می‌میرن.
‫چی شده خانم؟ بهم بگو.
‫نمی‌تونم.
‫با نگفتنش زنده می‌مونن.
‫فقط شاکین رفیق.
‫لطفا بهم بگو مشکل چیه.
‫باور کن. بهتره که ندونی.
‫مارتین!
‫هی!
‫پلیس!
‫ایده‌ها خدایان را خوردند!
‫خدایان تبدیل به ایده شدند!
‫مثانه‌هایی پر از صفرا!
‫مثانه‌ها منفجر شدند!
‫بت ها منفجر شدند!
‫خدایان پوسیدند!
‫انبوهی از مگس!
‫جایگاه مقدس یک کپه سرگین بود!
‫کپه سرگین یک مهدکودک بود!
‫ایده‌های مسلحانه پخش شد، ‫ایدئولوژی‌های آرمانی...
‫دیدگاه تندی را شکل داد!
‫خدایان آدمخوار!
‫ایده‌های به حماقت خدایان.
‫سگ‌های هار. سگ‌هایی که ‫عاشق استفراغ خود بودند.
‫ما به خشم رسیدیم.
‫خورشید بر فراز این کپه سرگین است.
‫کشوری مرده که کسی از ما نمی‌میرد.
‫فکر کردی کی هستی که ایده‌های ‫ اکتاویو پاز رو می‌دزدی؟
‫بخاطر منه که کلماتش وجود دارن سیلوریو.
‫چرند نگو ارنان کورتس.
‫تو فقط یک آدم رذل بودی.
‫شغالی قمه به دست که کورکورانه ‫ هرچی جلوی راهت بود رو بریدی.
‫- حتی یک کتاب هم نداری. ‫- تو من رو نمی‌شناسی.
‫هیچکس من رو نمی‌شناسه.
‫اگه حس شرمت کمی فاجعه‌ای که بعد ‫از فتح خلق کردی رو در بر می‌گرفت...
‫شاید یکم متواضع تر بودی.
‫نه.
‫آتیش داری؟
‫می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
‫پونصد سال مردم بدون هیچ درکی ‫ من رو سرزنش کردن.
‫- متوجه نیستی کجا نشستی؟ ‫- خودت نیستی؟ اطرافت رو ببین.
‫قشنگ ترین شهر ممکن که توش ‫سی‌صدهزار سرخ‌پوست زندگی می‌کرد.
‫- سرخ‌پوست نبودن. ‫- خب آمریکایی.
‫- باز هم اشتباهه. ‫- هرچی.
‫چطور میشه چهارصد اسپانیایی، شانزده شوالیه ‫ و کمی باروت یک امپراطوری رو به خاک بکشن؟
‫- اون سرخ‌پوست‌ها... ‫- سرخ‌پوست نبودن!
‫آدم‌خوار، هرچی، مثل وحشی‌ها ‫ هم‌دیگه رو می‌خوردن.
‫از هم‌دیگه متنفر بودن.
‫و همگی از رهبرشون متنفر بودن.
‫من همون گوشه با موکتِزوما آشنا شدم.
‫- آدم جالبیه. ‫- نه.
‫آره.
‫اون گوشه بود که اروپا رو کشف کردیم.
‫فقط می‌خواستیم بهتون کمک کنیم.
‫بهتون زبان و دینمون رو دادیم.
‫و آبله و سرخک و ترس از جهنم.
‫و سوزاک.
‫و ارتش و گروهک‌سالاری و کلیسا...
‫و سیصدسال از زشت‌ترین و کیری‌ترین ‫و خشن‌ترین سال‌هایی که فکرش رو بکنی.
‫بیا خدامون سین‌تئوتل رو ببین.
‫شما خدایان ما رو دفن کردید ‫و بهمون خدای جدیدی دادید...
‫همچنان خونی و مصلوب و شکنجه شده.
‫احمق نباش کورتس.
‫تو فقط یه خارجی بدردبخور بودی.
‫وقتی که دشمنت یعنی مردم، به خودش حمله کنه، ‫بردن جنگ آسون میشه.
‫من اصلا جنگ نمی‌خواستم.
‫من عاشق این سرزمین و مردمش بودم.
‫به عنوان یه قاتل حرف‌های قشنگی می‌زنی.
‫قاتل؟
‫من ستون‌های جهانی جدید رو بنا نهادم.
‫فرزندان من اولین مکزیکی‌ها بودن. ‫پس چه خوشت بیاد، چه نیاد، من پدرتم.
‫من مثل مکزیکی‌ها زندگی کردم، ‫و از هرکسی که بگی مکزیکی تر مُردم.
‫متاسفم که این رو بهت میگم، ولی مردم توی ‫مکزیک‌ هم مثل اسپانیا ازت متنفرن.
‫هیچ مجسمه‌ای ازت وجود نداره.
‫گاهی اوقات فکر می‌کنم ما ‫از جاهای مختلفی هستیم...
‫درحالی که در حقیقت از هیچ میاییم.
‫شاید سرنوشت همه‌ی انسان‌های بزرگ ‫اینه که مورد تنفر قرار بگیرن.
‫و با بداخلاقی‌های بچگانه تمومش کنن سیلوریو.
‫چرا انقدر عصبانی‌ای؟
‫حالا تو که سرخ‌پوست، ‫مولاتو، یا دورگه نیستی.
‫خودت رو ببین. تو از بچه‌های خودم ‫هم کریاویو تر و مستیسو تر هستی.
‫دوست نداری سرخ‌پوست یا اسپانیایی باشی.
‫عمدا خودت رو به حرامزادگی محکوم کردی...
‫تا توی برزخ زندگی کنی.
‫گندش بزنن.
‫اون آشغال رو خاموش کن! ‫داری کورم می‌کنی!
‫چیه؟
‫- من رو با سیگار سوزوند! ‫- تکون نخور.
‫تکون نخور. تکون نخور.
‫تکون نخور! ثابت بمون! ‫یه بار دیگه ضبط می‌کنیم!
‫قطع کن مارتین!
‫نذار کسی تکون بخوره مارتین!
‫چه خبر کسکش؟
‫- پنج دقیقه استراحت! ‫- صبر کن!
‫افراد متوفی و مفقودی به جای خود!
‫می‌خوایم یه بار دیگه ضبط کنیم. ‫همه ثابت بمونن!
‫لعنتی!
‫نه خوبم. دارم با یه کارگردان ‫ عوضی کار می‌کنم.
‫یه فیلمی راجع به ارنان کورتس ‫یا همچین کس‌‌شعری.
‫سوار شو پلاژیوس، سوار شو!
‫خونه خفنی داری رفیق.
‫پابلو گالیندو ازت اجاره نخواست؟
‫نه، فقط چند روزی بهم قرض داد.
‫پولدارها که رایگان چیزی نمیدن.
‫بخاطر همین پولدارن.
‫خیلی قشنگه.
‫یه جوری پولش رو ازت می‌گیره.
‫من و هورتنسیا می‌ریم باشگاه که ‫ وسایل شن بازیمون رو بگیریم.
‫- دارم میام. لورنزو رو هم ببرید. ‫- لورنزو رفت بخوابه.
‫نه، بعدا وقت خوابیدن هست.
‫زندگی با دوست‌های پولدار، پولدارانه میشه.
‫قبل اینکه بهم گیر بدین میرم توی ساحل.
‫فقط چیزی رو ندزدید کسکش‌ها.
‫- فقط قاشق‌ چنگال‌های گرون! ‫- یا شراب‌های خوب!
‫صبح بخیر آقا.
‫ادامه بدید.
‫بابا!
‫بیا اینجا!
‫- چه خبر؟ ‫- اون آقا نمی‌ذاره هورتنسیا بیاد.
‫چرا؟ مشکلی هست؟
‫- خدمتکارها نمی‌تونن برن داخل. ‫- اون از خانواده‌ست.
‫قانون ملکه.
‫نمیشه استثناء قائل شید؟
‫ما مهمون پابلو گالیندو هستیم. ‫توی منزلش سکونت داریم...
‫متاسفم آقا. ‫ولی همه مالکین با قانون موافقت کردن.
‫خدمتکارها نمی‌تونن از امکانات استفاده کنن.
‫حتی نمی‌تونن توی ساحل قدم بزنن؟
‫متاسفم خانم.
‫رئیست کیه؟
‫امروز نیست.
‫هورتنسیا، برو خونه...
‫نه! اگه هورتنسیا ‫نمی‌تونه بیاد، هیچکس نمیره.
‫- قانون اینجاست دیگه. ‫- باید حداقل یه کاری بکنی.
‫قانون ملکه!
‫- به پابلو زنگ می‌زنم و... ‫- چرا توی زحمت بیافتید آقا؟
‫پولدارها قانون تعیین می‌کنن.
‫بیا از اینجا بریم.
‫ساحلت رو بکن توی کونت!
‫- رسمی شد. ‫- چی؟
‫آمازون همین الان باخا کالیفرنیا رو خرید.
‫- حالا این ساحل مال سفیدپوست‌ها شد. ‫- عالیه!
‫بذار کل مکزیک رو بخرن. ‫اینطوری بهتره.
‫نمی‌دونستم خانواده خودم ‫انقدر وطن پرستیشون کمه.
‫فکر کن چجوری می‌شد اگه...
‫چی؟
‫به نظر گرسنه میای.
‫میوه‌های اینجا مزه میوه میدن.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫مامان می‌خواد بره ساحل. ‫میگه راهش خیلی طولانیه.
‫- می‌خواد قبل غروب برسه. ‫- ما زود می‌ریم.
‫ولی بگو اوضاع چطوره؟
‫- اوضاع چی؟ ‫- اوضاع بوستون.
‫- هنوز با مارکی؟ ‫- آره.
‫به نظر خوشحال نمیای.
‫اینطور نیست.
‫- همه چیز با مارک خوبه. ‫- آهان.
‫همه چیز نه، هیچوقت ‫همه چیز درست نیست، ولی...
‫تا وقتی اسمش رو نیاورده بودی ‫ بهش فکر نمی‌کردم.
‫خب پس؟
‫نمی‌دونم.
‫اینجا بودن عجیبه.
‫کجا؟ ساحل؟
‫توی مکزیک.
‫متوجه نمی‌شم.
‫میشی.
‫چرا مگه؟ پسرعموهات هستن، ‫عمه‌ها و عمو‌هات...
‫- دقیقا. ‫- دقیقا چی؟
‫این چیزی بود که هیچوقت نداشتمش. ‫و دیدنش من رو یاد نداشتنش می‌اندازه.
‫هرچیزی که نداشتم.
‫آره، شامل متئو هم میشه.
‫فقط متئو نیست که توی باردوئه بابا. ‫گاهی اوقات حس می‌کنم ما هم همراهشیم.
‫خانوادت همیشه پیشتن کامیلا. ‫خونه‌ت اینجاست. پدربزرگ و مادربزرگت...
‫بس کن بابا، من خوبم. فقط ناراحتم!
‫و مشکلی نداره. عیبی نداره که ‫گاهی اوقات ناراحت باشی.
‫ولی تو همیشه می‌خوای فورا همه چیز ‫ رو درست کنی یا توضیح بدی.
‫بعضی‌چیزها اینطورین دیگه.
‫قرارداد خونم ماه دیگه تموم میشه.
‫- به این فکر می‌کردم که برگردم مکزیک. ‫- چرا؟
‫- که اینجا زندگی کنم. ‫- پس شغلت توی بوستون چی میشه؟
‫شغل خوبیه. ولی نمی‌تونم اونجا پیشرفت کنم.
‫از اینکه تنهایی پشت میزم توی یه ‫ظرف پلاستیکی سالاد بخورم خسته شدم.
‫توی مکزیک می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫از فکرش خوشم میاد...
‫ولی باید عادت کنی که بیشتر احتیاط کنی.
‫دوست‌هام اینجان و هیچوقت ‫ بلایی سرشون نیومده.
‫چون توی یه جامعه محفوظ زندگی می‌کنن...
‫با کلی نگهبان دورشون.
‫و راننده‌هاشون می‌برنشون همه‌جا.
‫تو حاضری این کار رو بکنی؟ ‫من نیستم.
‫حداقل مثل ما زندگیشون پاستوریزه نیست.
‫زندگی پاستوریزه‌ای که توش می‌تونی ‫ شب بری بیرون و سوار قطار عمومی بشی.
‫تو هیچوقت از وسایل ‫حمل و نقل عمومی استفاده نکردی.
‫- کردم. ‫- بی‌خیال.
‫ایستگاه قطار سانتا مونیکا کجاست؟
‫بین اقیانوس و ونیز.
‫اشتباهه.
‫بلیطش چقدره؟
‫- نمی‌دونم. ‫- معلمومه که نمی‌دونی.
‫ما بزرگ شدیم بابا.
‫آزادیم که انتخاب کنیم کجا زندگی کنیم.
‫باشه؟
‫کامیلا، می‌دونی که هرچی ‫ بخوای من قبول می‌کنم.
‫ولی نمی‌تونی ازم بخوای که صلاحت رو نخوام.
‫زودباشید. داره دیر میشه.
‫گاهی اوقات چیزی که صلاح توئه، صلاح ما نیست.
‫بیا بریم تا مامان عصبانی نشده.
‫خوب پیش میره؟
‫بد نیست.
‫اگه خواستی جان و استیون رو ‫دعوت کنی بهم خبر بده.
‫بابا...
‫- بله؟ ‫- پاکو رو یادته؟
‫کی؟
‫پاکو، گیدو و ارنستو.
‫- سمندرهام. وقتی توی مکزیک زندگی می‌کردیم. ‫- آهان، آره.
‫وقتی بچه بودم و رفتیم لس‌آنجلس... ‫همراه خودم آوردمشون.
‫چون با همه دوست‌هام توی ‫ مکزیک خداحافظی کردم.
‫واسه همین سعی کردم پاکو، ‫گیدو و ارنستو رو...
‫توی یه کیسه پلاستیکی از ‫آب توی چمدان قایم کنم.
‫به کسی نگفتم.
‫و وقتی رسیدیم به خونه جدید...
‫اولین کاری که کردم این بود ‫که چمدان رو باز کردم.
‫کاملا خیس بود و پلاستیک باز شده بود...
‫و دوست‌هام لای لباس‌ها گم شده بودن.
‫و حرکت نمی‌کردن. واسه همین ‫ انداختمشون توی توالت...
‫که ببینم شنا می‌کنن یا نه.
‫و غرق شدن.
‫و متوجه شدم که مُرده بودن. ‫و توی یه جعبه کفش زیر تختم قایمشون کردم.
‫بعد چند روز بو گرفتن، واسه همین ‫ گذاشتمشون توی فریزر.
‫و یادمه که مامان داشت یه روز ‫واسه شام ماهی درست می‌کرد.
‫و من نمی‌خواستم لب بزنم. ‫ چون وحشت کرده بودم...
‫فکر می‌کردم قراره دوست‌هام رو بخورم.
‫چی شده؟
‫من از این خبر نداشتم. ‫چرا بهم نگفتی؟
‫فکر می‌کردم رفتی.
‫رفته بودی مراکش یه کاری بکنی.
‫شاید هم خونه بودی.
‫نمی‌دونم.
‫مهم نیست.
‫اگر بمبی در محوطه فرودگاه پیدا کردید...
‫لطفا آن را به نزدیک ترین ‫ باجه اطلاعات تحویل دهید.
‫از باملاحظگی شما ممنونیم.
‫لطفا از گردش به چپ خودداری کنید.
‫سلام آقا.
‫لطفا عینکتون رو دربیارید آقا.
‫- هدف شما از این سفر چیه؟ ‫- ما اینجا زندگی می‌کنیم.
‫نه، اینجا زندگی نمی‌کنید.
‫اثرانگشت.
‫چرا، ما اینجا زندگی می‌کنیم.
‫من روزنامه‌نگارم، اینجا خونه‌ی منه.
‫اینجا خونه‌ی شما نیست آقا.
‫شما ویزای نوع او-1 دارید ‫لطفا به دوربین نگاه کنید.
‫آره، ویزای او-1 دارم، ‫چون اینجا کار می‌کنم و مالیات میدم.
‫- پس فکر کنم بتونم خونه‌م صداش کنم. ‫- اثرانگشت لطفا.
‫نه آقا، نمی‌تونین بهش بگین خونه.
‫اگه به صورتم نگاه کنی شاید من رو بشناسی...
‫- ما اینجا انگلیسی حرف می‌زنیم. ‫- بابا.
‫اسمتون چیه؟
‫- ببخشید؟ ‫- اسمتون.
‫ولش کن.
‫- دستتون رو بردارید آقا. ‫- می‌خوام با سرپرستت حرف بزنم.
‫لازم نیست.
‫می‌تونید برید.
‫بعدی.
‫عوضی. بیا.
‫بیا بریم.
‫ببخشید؟
‫- شما سرپرست هستید؟ ‫- بله، هستم.
‫اون مامور خیلی با من بدرفتاری کرد.
‫من پونزده ساله اینجا زندگی می‌کنم.
‫و بهم گفت حق ندارم اینجا رو خونه خطاب کنم.
‫خیلی ناراحت کننده بود.
‫- وضعیت شما اینجا چطوریه؟ ‫- من ویزای او-1 دارم.
‫پس چرا، می‌تونید اینجا رو خونه صدا کنید.
‫خب پس اگه چهره‌ی این مملکت اونه، ‫باید یه کاری بکنید.
‫خیلی تحقیرکننده بود.
‫واقعا متاسفم آقا. ‫ترتیبش رو میدم.
‫اون حرامزاده باید عذرخواهی کنه.
‫این مرد ناراحته.
‫- میگه که تو تحقیرش کردی. ‫- من بی‌احترامی‌ای نکردم.
‫- اون تهاجمی برخورد کرد. ‫- نه، من می‌خوام که عذرخواهی کنه.
‫- من ترتیبش رو میدم آقا. ‫- نه، من عذرخواهی می‌خوام.
‫چی شده؟ ولش کن.
‫نه، می‌خوام که این آقا بگه ‫ اینجا خونه‌ی ماست.
‫- اینجا خونه‌ی شما نیست آقا. ‫- چی گفتی؟
‫- قانون همینه. ‫- چه قانونی؟
‫ایشون ویزای او-1 داره، ‫و خانوادش ویزای او-3.
‫اجازه دارن که اینجا رو خونه خطاب کنن.
‫- شنیدی؟ ‫- لطفا ازشون عذرخواهی کن.
‫نه، اینجا خونه‌شون نیست. ‫اون‌ها آمریکایی نیستن.
‫تو مال کجایی؟ مکزیک؟ چین؟ سوئد کوفتی؟
‫- آقا. ‫- من اینجا بزرگ شدم. اینجا مدرسه رفتم.
‫- چه خوشت بیاد چه نه، اینجا خونه‌ی منه. ‫- لطفا پسرتون رو کنترل کنید.
‫نه!
‫اون باید خفه بشه و ادب یاد بگیره.
‫از وقتی بچه بودم توی این کشور ‫ این کس‌شعرها رو شنیدم.
‫خیلی‌خب. اگه می‌خوای اینج ‫ا رو خونه خطاب کنی قبوله.
‫توی چشم‌هامون نگاه کن.
‫- نمی‌تونی باهاش اینجوری حرف بزنی. ‫- اسپانیایی بلدی؟
‫- تو خیلی بیشتر از من شبیه مکزیکی‌هایی. ‫- متوجه نمیشم.
‫ترسیدی بفهمن مکزیکی‌ای؟
‫من آمریکاییم.
‫آمریکا یه قاره‌ست احمق. ‫ما همه آمریکایی‌ هستیم.
‫اسم ما رو دزدیدن.
‫- اون می‌فهمه. ‫- هنوز عذرخواهی نکرده.
‫- فقط عذرخواهی کن. ‫- بگو معذرت می‌خوای.
‫- بگو معذرت می‌خوای.
‫- بگو معذرت می‌خوای! ‫- بهم دست نزن!
‫- زودباش! ‫- بهم دست نزن!
‫بگو!
‫بگو معذرت می‌خوای! ‫بگو!
‫لورنزو!
‫بابا!
‫واقعا خونه قشنگی دارید.
‫ممنون آقا.
‫خواهش می‌کنم. ممنونم. ‫روز خوبی داشته باشید.
‫چمدانت رو بردار لورنزو!
‫باشه. برمی‌دارم.
‫میرم یه قدمی بزنم. ‫هنوز سردرد دارم.
‫بیا اینجا یکم دراز بکش.
‫ببینیم می‌تونی اون چهره ‫غمگینت رو کنار بذاری یا نه.
‫نمی‌تونی اینطوری بری مراسم تقدیر.
‫کاری می‌کنن که باور کنی...
‫عیسی مسیح یه سفیدپوست بوده.
‫این دروغه.
‫مسیح سفیدپوست نبود. ‫تیره پوست بود!
‫و راستش درواقع، فلسطینی بود.
‫هی!
‫شما به خدا اعتقاد دارین، مگه نه؟
‫ایمان دارین، مگه نه؟
‫ببخشید؟ ببخشید آقا؟
‫به مترو خط اکسپو خوش‌آمدید.
‫مقصدنهایی قطار...
‫مرکزشهر در ایستگاه سانتا مونیکا است.
‫مقصد بعدی، پارک اکسپو در ‫ دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است.
‫در حال رسیدن.
‫برای رفتن به مرکز علمی کالیفرنیا، ‫ و یا موزه تاریخ طبیعی اینجا پیاده بشید.
‫نه، ولشون کن.
‫ولم کن مامان‌بزرگ.
‫برو، برو رفیق.
‫لطفا عقب بایستید. ‫درها در حال بسته شدن هستند.
‫در حال رسیدن به خیابان هفتم، ‫ مرکز مترو در مرکزشهر لس‌آنجلس.
‫تاجایی که این قطار میره.
‫لطفا مراقب...
‫لعنتی.
‫آقا...
‫لطفا از بودن تمامی وسایل ‫ شخصی خود مطمئن بشید.
‫حالتون خوبه.
‫و تا وقتی درها باز نشدند ‫ از جای خود بلند نشوید.
‫آقا؟
‫حالتون خوبه آقا؟
‫کمک می‌خواید؟
‫کمکی از دستم برمیاد آقا؟
‫متوجه نمیشم.
‫متوجه نمیشم آقا.
‫آقا؟
‫حرفتون رو متوجه نمی‌شم.
‫خوان! خوان!
‫شماره اضطراری؟
‫عصربخیر.
‫مفتخرم که امشب از طرف پدرم...
‫و کل خانوادم، امشب پیش شمام.
‫چند روز گذشته سخت ترین ‫ روزهای زندگی من بوده.
‫ولی امروز تصمیم گرفتم که ‫ مفتخر و خوشحال باشم.
‫می‌خوام براتون سخنرانی پدرم رو بخونم.
‫اون همراه خودش حملش می‌کرد.
‫همکاران گرامی جامعه روزنامه‌نگاری آمریکا...
‫همه‌ش همین بود.
‫پدرم خیلی میل نداره در مرکز توجه باشه.
‫میشه گفت سکته کرد که حاضر نباشه بیاد مراسم.
‫احتمالا الان داره توی کما به ما می‌خنده.
‫سیلوریو گاما عاشق کالیفرنیاست.
‫تصمیم گرفت که بیست سال آخر ‫زندگیش رو اینجا سپری کنه.
‫و تصمیم گرفت که ما رو اینجا بزرگ کنه.
‫پس مطمئنم مفتخره که کشوری ‫که به عنوان خانه انتخاب کرده...
‫این جایزه با ارزش رو بهش میده.
‫و همچنین هر روز زندگیش دلش ‫ برای مکزیک تنگ می‌شد.
‫قبل تماشای کلیپی که دوست ‫و همکارش مارتین سولیس...
‫امشب برامون تدوین کرده...
‫می‌خواستم از همه‌ی شما درخواست کنم...
‫که لطفا یه تشویق بلند...
‫برای پدرم، یعنی برگزیده ‫ امسال...
‫سیلوریو گاما، در نظر بگیرید.
‫لطفا بلندتر!
‫بلندتر!
‫این طبیعیه؟
‫- چی؟ ‫- صدا رو میگم. طبیعیه؟
‫آره، طبیعیه.
‫ملحفه‌ها خیسه.
‫عرق کرده.
‫شاید کیسه‌ش پر شده بود. ‫فکر کنم یادم رفته عوضش کنم.
‫به پرستار زنگ می‌زنم.
‫پیشرفتی می‌بینی دکتر؟
‫نه، فقط می‌تونیم صبر کنیم.
‫ لوب مغزش خونریزی زیادی کرده.
‫- ممکنه زمان طولانی‌ای بخواد. ‫- مثلا چقدر؟
‫نمی‌دونم.
‫به نظرت حواسش به ماست؟
‫می‌تونه صدای ما رو بشنوه؟
‫آره، اینجاست.
‫ولی همزمان نیست.
‫کما یک رازه کامیلا.
‫داره با چشم‌هاش چیکار می‌کنه؟
‫یه جور واکنشه.
‫حس می‌کنم وقتی دستش رو می‌گیرم، ‫ دستم رو فشار میده.
‫دیروز یه موسیقی گذاشتیم...
‫و چند تا نوار مال وقتی که بچه بودیم.
‫و یکم گریه کرد.
‫سیلوریو...
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫کجایی؟
‫حس می‌کنم صدام رو می‌شنوی.
‫کنترل رو ندیدی؟
‫نه.
‫و موضوع اصلی بحث، فروش غیر منتظره...
‫در حال رفتن به...
‫کسی اصلا بهش کمک نکرد.
‫اون توی آخرین ایستگاه قطار آخرین مسافر بود.
‫یه خانم نظافتچی پیداش کرد.
‫هموطن ما خانم رفوخیو دومینگز.
‫سلام رفوخیو.
‫- سلام. ‫- ما پیداش کردیم.
‫و از صحبت کردن باهاش لذت بردیم.
‫ممنون که امشب اومدید. ‫بهمون بگید چی شد.
‫طبق معمول رفتم که واگن رو تمیز کنم. ‫و دیدم که خالی نیست.
‫فکر کردم طرف مسته، چون این پیش میاد.
‫ولی بعدش ماهی‌ها رو روی زمین دیدم.
‫سیلوریو...
‫حالت چطوره؟
‫به نظر خسته میای.
‫در آرامش.
‫آسوده.
‫بابام توی قطار سانتا مونیکا چه غلطی می‌کرد؟
‫می‌خواست مکزیکی بودنش رو حس کنه.
‫ولی ظاهرا تحمل حضور اون ‫ همه مکزیکی رو نداشت.
‫خیلی عوضی‌ای.
‫چند روز پیش یه اتفاق عجیبی توی ‫ اتاق‌خوابمون توی لس‌آنجلس افتاد.
‫من روی شکمم خوابیده بودم...
‫و یه چیزی پام رو گرفت و کشید.
‫من پرت شدم بالایی. ‫نتونستم کاری بکنم.
‫خیلی خواب واقعی‌ای بود.
‫و مطمئنم دقیقا وقتی رخ داد ‫ که سیلوریو سکته کرد.
‫ممنون که آوردینش مکزیک.
‫هی بابا!
‫هی بابا! اسم اون آهنگه چی بود؟
‫اسمش رو یادم نیست. ولی دوستش دارم.
‫همیشه همین کار رو می‌کنی.
‫یه آهنگی می‌زنی و اسمش یادت نیست.
‫ولی مامان، تو همیشه همراه بابا ‫ با این آهنگ می‌رقصیدی.
‫پسرم، بابات همیشه ضدحال بود.
‫هیچوقت از رقصیدن خوشش نمی‌اومد. ‫و کار مورد علاقه من بود.
‫مردهای جدی اهل رقص نیستن.
‫من راحت نشسته بودم توی ‫ خونه تلویزیون می‌دیدم.
‫و حالا ببین من رو کجا آوردی.
‫من فقط می‌خواستم آخر فیلم رو ببینم.
‫باشه مامان، ولی میشه یه نفر به ‫من بگه اسم آهنگ چی بود؟
‫چی داری میگی؟
‫داداش، تو اسم اون آهنگی که...
‫وقتی بچه بودیم بابا زمزمه می‌کرد رو یادته؟
‫ما رو کجا آوردی داداش؟
‫واسه من که رانچرا هم زمزمه نکرد.
‫دیگه نری‌ها تیره.
‫برگرد اینجا.
‫داری قبل اینکه من رو توی ‫یکی از فیلم‌هات بیاری میری.
‫نه حتی به عنوان سیاهی لشکر.
‫ادامه بده!
‫- از کجا میای؟ ‫- از شمال!
‫از جهنم. ولی خودشون نمی‌دونن دارن ‫ توی جهنم زندگی می‌کنن.
‫کجا دارین می‌برینش؟
‫می‌ریم جنوب. ‫از این استفاده می‌کنیم که احیاش کنیم.
‫کاملا از اول می‌سازیمش.
‫بذار کل دنیا جنوب رو ببینه!
‫از کجا می‌دونین دارین مسیر رو درست می‌رین؟
‫بابا؟
‫لورنزو!
‫باید اونطرفی بری!
‫نه بابا!
‫ما هم باهام میاییم!
‫برگردید!
‫اینجا بدرد شما نمی‌خوره!
‫تو چی؟
‫وقتی برگردم می‌بینمتون!
‫کی ممکنه برگردی؟
‫کی؟
‫بابا!
‫مترجمان: «حامی مغیثی و تارخ علی‌خانی»
مسترمووي - دانلود فيلم و سريال بدون سانسور بهمراه زيرنويس چسبيده فارسي و دوبله لينک ورود به سايت kut.st/mrmovie1